Kafam çok karışık. Melis'in fazla merakı beni çıldırtıyor. Okuduğum kitaptaki olaylar garipleşiyor. Yazdığım kitabı devam ettiremiyorum. Okulda hep yalnız kalıyorum.
Kimse, kimse! Kimse içimde ne yaşadığımı anlayamıyor. Kimse arkadaşım olmuyor. Kimse ailem olmayı istemiyor.
Abartıyorum, çok garip. En üzgün ve sıkıntılı kişinin kendim olduğunu düşünüyorum.
Yani, biraz düşününce çok şanslıyım. Hiç kitap okumamış kişiler olduğunu düşününce kafam almıyor. Ne kadar zavallılar! Ben onları yaşam kaynağı olarak görürken onlar nasıl bunu saçma buluyor? Bilmem.
* * *
2 hafta boyunca okulda hep kitap okudum, hep. Melis'e birkaç kişiyle samimiyim yalanını atıyorum. Ama zaten o da benimle pek ilgilenmiyor. Çünkü seneye ayrılabilirmiş. Bunu duyduğumda ona belli etmedim, ama sonra ağladım.
Ağlarken insanlara görünmek istemem. Çünkü burnum akabiliyor. Zaten şuana kadar kimse ağlamamı umursamamıştır. Melis'in yanında da hiç ağladığımı hatırlamıyorum.