İlk ders bittikten sonra teneffüste çıkıp okulu dolaşmak istedim. Tabi Ece de zorla peşime takıldığı için pek rahat olamadım.
Sohbet etmeye başlamıştık bile. Ece başlattı konuşmayı:
"Biliyor musun, önceki okulumda sınıf öğretmenimiz favori öğrencisi olarak beni seçmişti. Çok havalı değil mi?"
"Hımm hımm..."
"Tam olarak 5 erkek benden hoşlanıyordu! 5! Ama kızlar nefret ediyordu benden. Galiba kıskanıyorlar."
"Aynen, kesin."
"Bir gün sizin eve geleyim mi? Belki bir şeyler yaparız, sosyal medyada takipleşiriz..."
Hafif utanarak yere baktım.
"Şey, aslında-"
"Aa, parti? Pijama partisi! Hemde pizza eşliğinde. Off, mükmemmel olurdu! Ailen izin vermezse bizim eve gelirsin. Ama kardeşin varsa iş değişir."
"Yok, kardeşim yok. Ama gelemem."
"Neden ki?"
"Çünkü ailem izin vermez. Çünkü yoklar. Yani olsalardı belki izin verirlerdi."
Şaşkınlıkla baktı. Anlamamış görünüyordu. Dalga geçmemesini umarak ona baktım.
"Sen, sokakta mı kalıyorsun!"
Bu kız gerçekten biraz aptal. Sabrımı koruyarak cevap verdim:
"Tabii ki de hayır! Yetimhanede kalıyorum. Bebekliğimden beri."
"Yani sen küçüklüğünden beri kimsesiz misi-"
Büyük bir öfkeyle baktım ve hafifçe onu ittim.
"Evet öyle! Zoruna mı gitti? Bir daha benle arkadaş olma. Sınıfa çıktığında yanına oturacak başka birini seç."
Yanından gidip bahçeye çıkmıştım. Teneffüs o kadar uzundu ki hala bitmemişti. Biraz gözlerim dolmuştu. Ama ilk günden ağlamak saçmalık.
Sınıfa çıkınca Ece, arkadaşının yanına geçmişti. Yüzüme bile bakmadı. Belki bakmıştır, ama ben kimseye bir saniyelik bile bakmak istemedim.
O gün, bütün gün kütüphaneyi bulup orda kitap okudum. En son olan kavgadan sonra kimse benle muhattap olmadı bile. En azından yalnız olmak o kadar da kötü değilmiş.