Ben yetimhaneye geldiğimde 2 yaşındaymışım. Hatta beni bırakan da ailemmiş. Madem ben o aileye geldim, neden beni bıraktınız?
Her neyse, sonra müdürle konuşmuşlar. Melis de oradaymış. Neymiş, durumları yokmuş. Neymiş, bana bakmakta zorlanırlarmış tecrübeleri yokmuş. Bu ne ya? Doğmasaymışım daha iyiymiş! -Bunu her söylediğimde Melis çok kızar.-
Geldiğim günden beri Melis benimle çok ilgileniyor. Sırf bana daha çok ilgi gösterdiği için bir kaç kere diğer çocuklar tarafından şikayet edilmiş, kendileriyle hiç ilgilenmiyor diye. Bu yüzden bir kaç hafta o küçük veletlerle ilgilenmiş. Ama asla beni bırakmamış, kızı gibi sevmiş.
Neden beni daha çok seviyor, bunu asla anlayamıyorum. Ama berbat ailemin yokluğunu asla aratmıyor, bundan kesin eminim.
Neden kimse beni sevmiyor, suçum ne ki? Öz ailem bile beni sevmeyip terk etmişse bir sıkıntım, hatam var demekki. Ama bebekken bile beni sevmemişler. Çirkinim diye mi? Sıkıntı çirkin olmamsa bu benim hatam değil!