Yalnızlığımdan bahsetmiştim, ne kadar acınası durumda olduğumdan. Ama tek arkadaşım, -aslında binlerce arkadaşım- kitaplarım. Ve tabiki de Melis. Zaten Melis'i saymıyorum bile. Yani, o beni arkadaşı olarak görüyor ama ben ablam olarak görüyorum. Çünkü ailem yok. Tabi kitaplarım da ailem sayılır ama bazı karakterler benden küçük. Bu yüzden onları arkadaştan sayıyorum.
Okuduğum kitapların yarısı bile yanımda değil. Küçükken okuduklarımı başka çocuklar okuyup yırtmıştı, -onlardan nefret ediyorum- diğer okuduklarım ise ilkokul zamanında kütüphanede okuduklarımdı. Diğerleri de okul çıkışında aldığım kitaplardı.
Eğer kitaplarım olmasaydı büyük bir ihtimalle ölürdüm. Çünkü her saniye kitap okurum. Kapakların renkleri, sayfalardaki mürekkebin kokusu, o duygular beni kitaba aşık ediyor. Ölmeden önce bile kitap okuyacağım. Onlar mükemmeller ve tek mutlu olduğum zaman onları okuduğum zamandır. -Biraz fazla ciddi oldum sanki?-