Yine ve yine kitap okuyordum. Dün duyduğum söz hala aklımdan çıkmıyordu. Şuan okuduğum kitaplar bile onun cüzdanından! Her şeyim onun; Düşüncelerim, kitaplarım, duyularım, sırlarım ve birçok şey.
İlk kitap bitmek üzereydi. Ama son sayfalarındayken herkesin dışarıda olduğunu fark ettim. Sonra camdan baktım. Bu nasıl bir görüntüydü! Herkes orada toplanmıştı ve Demir aşağıdaydı. Ne yapıyordu bu? Bana seslendi:
"Elena, Lütfen aşağı in! Konuşmamız lazım!"
"Sen deli misin? Asla inmem!"
"Elena lütfen! Buraya özür dilemek için geldim, haklıymışsın!"
"Bağırarak dile o zaman."
"Özür dilerim Elena! Haksızdım, özür dilerim!"
Şaşkınlıkla ona bakıyordum. Hemen aşağı indim. Pişman bir şekilde bakıyordu.
"Elena bak, ben İpek'le konuştum. Bana söylediklerini itiraf etti. Bizimle dalga geçmiş. Arkadaşlığımı bitirdim onunla. Lütfen beni de anla."
"Ona hala aşık mısın, yanlış anlama. Sadece merak ediyorum."
"Ah, sen onu gerçek mi zannettin? Ben sadece aşık olduğun kişiyi bana söylemediğin için öyle dedim."
Bu çocuk dengesiz mi? Dün gerçek zannedip ne kadar üzüldüğümü düşününce, komik geliyor! Ama mutluluğumu ona belli etmedim çünkü duygularımı belli etmemem gerekiyor. Neden bilmiyorum.
"Peki, affettim. Ama hoşlandığım kişiyi hala söylemeyeceğim." diyerek sırıttım.
"Sorun yok. Öğrenirim ben bir gün!" dedi ve vedalaştık. İçim rahattı.