Sabahın erken saatleriydi.
Laren'in odasında açık duran bavullar, odanın her köşesine dağılmış kıyafetler ve kitaplarla doluydu.
Annesi son kez odasını kontrol ederken Laren pencerenin önünde durmuş, çocukluğunu geçirdiği sokağa bakıyordu.
Bu sokak...
Emir'le bisiklet sürdüğü, saklambaç oynadığı, saatlerce sohbet ettiği yerdi.
Derin bir nefes aldı.
"Hazırım."
En azından öyle olduğunu düşünüyordu.
Aynı saatlerde Emir de sessizce evden çıktı.
Sırt çantasının içinde kayıt belgeleri vardı.
Ailesi dışında kimse nereye gittiğini bilmiyordu.
Otobüse binerken telefonuna Laren'den bir mesaj geldi.
Laren: "Yola çıktık."
Emir gülümsedi.
Emir: "Dikkatli gidin."
Laren'ın mesajına başka bir şey yazmadı.
Çünkü birkaç saat sonra onu hiç beklemediği bir yerde görecekti.
Üniversitenin kampüsü oldukça kalabalıktı.
Yeni öğrenciler, aileleriyle birlikte kayıt sırasına girmişti.
Laren etrafına hayranlıkla bakıyordu.
"Burası gerçekten çok güzel..."
Tam kayıt sırasına girecekken arkasından tanıdık bir ses duydu.
"Bu sıra çok uzunmuş."
Laren bir an donup kaldı.
Yavaşça arkasını döndü.
Karşısında...
Emir duruyordu.
Elinde kayıt dosyası, yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
Laren'in gözleri şaşkınlıkla büyüdü.
"Emir..."
"Merhaba."
"Sen... Sen burada ne arıyorsun?"
Emir dosyasını kaldırdı.
"Sanırım bundan sonra aynı üniversitedeyiz."
Laren birkaç saniye konuşamadı.
Bir anda gözleri doldu.
"Bana neden söylemedin?"
"Çünkü bunu sana sürpriz yapmak istedim."
Laren bir an durdu, sonra koşarak Emir'e sarıldı.
"Sana çok kızgınım."
Emir gülerek,
"Belli oluyor."
"...Ama aynı zamanda çok mutluyum."
İkisi de kahkaha attı.
Çevrelerindeki insanlar merakla onlara bakıyordu ama umurlarında değildi.
Çocukluklarından beri ilk kez yollarının ayrılacağını sanmışlardı.
Ama kader, onlara bir şans daha vermişti.
Ve belki de...
Asıl hikâyeleri şimdi başlıyordu.