Yaz tatili, fark edilmeden son günlerine gelmişti.
Mahalle eskisi kadar kalabalık değildi. Herkes yavaş yavaş yeni hayatına hazırlanıyordu.
Laren'in taşınmasına ise sadece iki gün kalmıştı.
O sabah Emir erkenden uyandı.
Telefonunu eline aldı.
Emir: "Bugün son kez sahile gidelim mi?"
Laren'ın cevabı birkaç dakika sonra geldi.
Laren: "Olur. Bir saat sonra aynı yerde."
Sahil her zamanki gibiydi.
Dalgalar kıyıya vuruyor, hafif rüzgâr kumları savuruyordu.
Ama bugün ikisinin de içinde tarif edemedikleri bir burukluk vardı.
Bir süre yürüdüler.
Ne Emir konuşuyordu ne de Laren.
Sessizliği sonunda Laren bozdu.
"Garip geliyor."
"Ney?"
"Yarın bavul hazırlayacağım."
Emir gözlerini denize çevirdi.
"Alışırsın."
Laren başını iki yana salladı.
"Ben şehir değiştirmekten korkmuyorum."
"O zaman neden üzgünsün?"
Laren durdu.
"Çünkü seni özleyeceğim."
Bu cümleyi duyunca Emir'in kalbi hızla atmaya başladı.
Ama belli etmedi.
"Ben de seni özleyeceğim."
Laren gülümsedi.
"Her akşam görüntülü konuşacağız."
"Her gün."
"Söz?"
"Söz."
İkisi de serçe parmaklarını birbirine doladı.
Çocukken yaptıkları gibi...
O an, yıllar önce verdikleri arkadaşlık sözü yeniden canlanmış gibiydi.
Akşam ayrılırken Laren Emir'e sarıldı.
"Üniversiteye alışınca ilk seni arayacağım."
Emir gözlerini kapattı.
"Aslında... senden önce ben geleceğim."
Laren bunu duymadı.
Emir cümleyi sadece içinden söylemişti.
Çünkü sürprizini hâlâ bozmak istemiyordu.
Laren evine doğru yürürken bir kez daha arkasına döndü.
El salladı.
Emir de gülümseyerek karşılık verdi.
İçinden günleri sayıyordu.
Birkaç gün sonra aynı kampüste yeniden karşılaşacaklardı.
Laren bunu henüz bilmiyordu.
Ve Emir, hayatının en büyük sürprizini hazırlıyordu.