Sabah saat sekizi biraz geçmişti.
Emir'in telefonu, gelen bildirim sesiyle çaldı. Uykulu gözlerle ekranı eline aldı.
"Başvurunuz değerlendirilmiştir."
Kalbi hızlanmaya başladı.
Titreyen parmaklarıyla mesajı açtı.
Başvurusu kabul edilmişti.
Bir an gözlerine inanamadı. Mesajı tekrar tekrar okudu. Sonra yatağına oturup derin bir nefes aldı.
"Başardım..."
Yüzünde günlerdir görmediği bir gülümseme vardı.
Artık Laren'le aynı üniversitede okuyabilecekti.
Ama bunu ona hemen söylemek istemedi.
Onu, kayıt günü şaşırtacaktı.
O gün öğleden sonra Emir ve Laren yine sahilde buluştular.
Laren elinde iki kutu soğuk içecekle geldi.
"Bunu hak ettin." dedi gülerek.
"Neden?"
"Çünkü son zamanlarda seni görmek zor oldu."
Emir mahcup bir şekilde gülümsedi.
"Haklısın."
Laren ona dikkatlice baktı.
"Bugün farklı görünüyorsun."
"Nasıl yani?"
"Bilmiyorum... Sanki çok mutlusun."
Emir içinden, 'Bunun sebebini bir bilsen...', diye geçirdi.
"Belki yaz havasındandır."
Laren şüpheyle gülümsedi.
"Sen benden bir şey saklıyorsun."
Emir bu kez sadece omuz silkti.
"Sabret."
"Ne için?"
"Günü gelince anlarsın."
Laren kaşlarını çattı.
"Hiç hoşlanmıyorum böyle gizemli konuşmandan."
Emir kahkaha attı.
"Biraz daha dayan."
Akşam eve dönen Emir, masasının çekmecesini açtı.
Başvuru kabul belgesini dikkatlice dosyanın içine yerleştirdi.
Takvime baktı.
Kayıt gününe yalnızca birkaç hafta kalmıştı.
O gün geldiğinde Laren'in yüzündeki şaşkınlığı hayal etti.
Kendi kendine gülümsedi.
"Buna değecek."
Fakat bilmediği bir şey vardı.
Hayat, onun planladığı kadar kusursuz ilerlemeyecekti.