Yaz tatilinin üzerinden birkaç gün geçmişti.
Emir, odasında bilgisayarının başında oturmuş oyun oynarken telefonu çaldı.
Ekranda Laren'in adı yazıyordu.
"Ne oldu?" dedi telefonu açar açmaz.
"Evde misin?"
"Evet."
"On dakikaya kapındayım."
Laren telefonu kapattı.
Emir kaşlarını çattı.
Bu kadar kısa konuşması pek alışıldık değildi.
Tam on dakika sonra kapı zili çaldı.
Laren'in yüzünde hem heyecan hem de endişe vardı.
"Hayırdır?" diye sordu Emir.
Laren elindeki zarfı uzattı.
"Üniversite sonuçları erken açıklandı."
Emir'in kalbi bir an duracak gibi oldu.
"Şaka yapıyorsun..."
"Keşke."
İkisi de sessizce Emir'in odasına geçti. Bilgisayarı açtılar. Sonuç sayfasını açarken odadaki sessizlik neredeyse kulaklarını çınlatıyordu.
"Önce sen bak." dedi Emir.
Laren derin bir nefes aldı.
Ekrana baktı.
Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra gözleri doldu.
"Kazandım..."
Emir'in yüzünde büyük bir gülümseme oluştu.
"Gerçekten mi? Tebrik ederim!"
Laren başını salladı.
"Şimdi sıra sende."
Emir elleri titreyerek kendi sonuçlarını açtı.
Birkaç saniye sonra yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı.
"Ben de kazandım!"
İkisi de sevinçle birbirine sarıldı.
Ama sevinçleri, ekrana tekrar baktıkları anda yerini sessizliğe bıraktı.
Laren başka bir şehirdeki üniversiteyi kazanmıştı.
Emir ise yaşadıkları şehirde kalacaktı.
Odadaki neşe bir anda kayboldu.
"Demek..." dedi Emir kısık bir sesle.
"Yollarımız ayrılıyor."
Laren pencereye döndü.
"Belki de ilk kez."
İkisi de bunun sadece bir şehir meselesi olmadığını hissediyordu.
Yıllardır her gün yan yana olan iki çocukluk arkadaşı...
İlk kez birbirlerinden kilometrelerce uzakta yaşayacaklardı.
Ve ikisi de, bunun aralarındaki bağı nasıl değiştireceğini bilmiyordu.
Dışarıda yaz güneşi hâlâ parlıyordu.
Ama Emir ile Laren için o gün, yaz ilk kez biraz hüzünlü hissettirmişti.