Sabah saat 8 de uyandı bunun sebebi camına çarpan taşların sesiydi,hemen cama çıkıp baktı ama kimseyi göremedi ve madem bu saatte uyandım koşu yapmaya çıkayım dedi.kapının önüne çıktığında onun için bırakılmış üstünde ismi yazan bir zarf buldu,her zamanki uçurumun oraya gitti ve zarfı açtı zarfta;
kim olduğumu çoğu kişi bilmez hatta beni tanımazlar bile, ama ben seni çok iyi tanıyorum.kaybolan kardeşini bile iyi tanıyorum ;)
yazıyordu ve öykünün kafası karışmıştı kardeş mi? Öykü bir kardeşi olduğunu bilmiyordu o tek çocuktu.birden panikledi ve sertçe yutkundu, en başta kavga ettiği kızlardan birinin onu korkutmak için yaptığını düşündü ama bu hiç mantıklı değildi.koşarak eve döndü ve ailesine yazanı okuttu annesi hiç birşey söyleyemedi sanki dili tutulmuş gibiydi.babası birden yüksek bir sesle;
Baba-bu saçmalık asla öyle birşey yok bir süre evden çıkmicaksin biri senle uğraşmak istiyor çünkü.
Dedi ve odayı terk etti. Anne birden ağlamaya başladı ve kısık bir sesle;
Anne-sadece seni korumak istedik biz ama zamanı geldi galiba.
Dedi ve ağlayarak odayı terk etti. Öykü ne kadar sorsa da annesinin veya babasının ağzını bıçak açmıyordu, en sonunda konuşun yada evi terk eder giderim dedi ama hala kimse konuşmuyordu bu yüzden öykü bütün eşyalarını alıp evden çıktı, nereye gideceğini bile bilmiyordu yolda bavulla yürürken karşısına deniz çıktı saat baya geç olmuştu.
Deniz-bu gece bende kal baya geç saat gidicek yerin de yok.
Öykü-aslında iyi olur çünkü aklımda bir yer de yok
Dedi ve öyküyü evine götürdü. Öykü eve girdiği gibi uyuya koltukta uyuya kaldı ama deniz onu orda öyle bırakmadı
kucağına alıp yatağa yatırdı
ve gitti oda uyudu.