Bölüm 7

O gece eşyalar sessizdi, ama duvarlar konuşuyordu. ‎Kalemin ucu kırılmıştı, ama yazı devam ediyordu masanın kenarına kazınarak. ‎"Annem orada," dedi çocuk. ‎Salonun lambası sarıydı, yüzleri net göstermiyordu. Kahkaha sesi duyuluyordu ama tanıdık değildi. ‎Kadının sesi tanıdık, yanındaki adam tanıdık değil. ‎Oysa evde sadece üç kişi olmalıydı. ‎ ‎Kendi odasında sandalyesine ters oturmuştu. ‎Tavanın köşesinden aşağı sarkan örümcek bile bakmaktan vazgeçmişti. ‎"Yine mi soyut oldum?" diye sordu kendine. ‎"Soyut değilim ki. Ben duydum. Konuştular. Kahkaha attılar. Yalan söylediler." ‎ ‎Yalanlar kalın olurdu. Soyut olmazdı. ‎Bazen nefes alamazdı yalanların arasında. ‎"Sevgiler sormuş... görmedim," dedi. ‎Belki de birisi gerçekten sormuştu. Ama cevabı hiç duymamıştı. ‎Veya... sormamışlardı da bunu da kendisi uydurmuştu. ‎ ‎Parmaklarını uzattı tekrar. ‎Tavana değil bu sefer, yere. ‎Kendi gölgesine dokundu. ‎“İzliyorlar,” dedi. ‎Kimse yoktu odada. Ama o öyle düşünmedi. ‎ ‎