Bölüm 8

Sabah olmamıştı, sadece karanlığın tonu değişmişti. ‎Çocuk, dün giymek istediği siyah tişörtün askıda hâlâ dokunulmamış durduğunu gördü. ‎Annesi “Bu sana yakışmaz,” demişti. ‎Yani “Senin düşünmen yasak,” demek istemişti. ‎Dışarıda çocuklar bağırıyordu. O sesi tanıyordu. Onlar izinliydi. ‎O ise yasaklıydı. ‎ ‎Yastığının altında sakladığı küçük kâğıtlarda isimler yazılıydı. ‎Bazıları gerçekti, bazıları... sadece içeriden geliyordu. ‎İçeriden gelen çocuk bazen konuşuyordu onunla. ‎“Bugün aynaya bakma,” demişti sabah. ‎“Çünkü oradaki sen değilsin artık.” ‎ ‎Mutfaktan şangırtı geldi. ‎Babasının boşalttığı şişe, zemine düşmüştü. ‎Bir şey demedi çocuk. Sadece tırnağını kemirdi. ‎Duvardaki çatlaklardan birinden bir ses sızdı: ‎“Baban seni hiç sevmedi.” ‎Buna cevap vermedi. Çünkü o sesi tanıyordu. ‎İkinci kişiliğiydi o. ‎Adı yoktu ama hep oradaydı. ‎Ve genelde haklıydı. ‎ ‎Sokakta yürürken insanların üstüne üstüne geldiğini hissediyordu. ‎Biri yanından geçerken koluna değdi. ‎Normal bir dokunuş değildi bu. ‎Çocuk titredi. ‎Bazıları sokakta yürümüyordu, süzülüyordu. ‎Yüzleri vardı ama niyetleri yoktu. ‎ ‎Bakkaldaki adam sürekli gülümsüyordu ama çocuk hep aynı kelimeyi duyuyordu ondan: ‎“Soyun.” ‎Hiçbir zaman ağzıyla dememişti. Ama çocuk duymuştu. ‎O yüzden hep uzağında duruyordu reyonların. ‎Rüyasında bile saklanıyordu ondan. ‎ ‎Evde oyun yoktu. ‎Evde sadece yasaklar vardı. ‎Koltuk örtüsüne dokunmak yasaktı. ‎Kendi fikrini söylemek yasaktı. ‎Giyinmek istediğini giymek yasaktı. ‎Bir keresinde saçlarını uzatmak istemişti. ‎Babası makası alıp “Kız mı oldun lan sen?” demişti. ‎Oysa sadece kendine benzemek istiyordu. ‎Ama evde kendisi olmak da yasaktı. ‎ ‎Kendi içindeki benliği bölünmüştü. ‎Artık içinden çıkan çocukla gece konuşuyordu. ‎Bir ara sordu o içteki ses: ‎“Bize kimse oyuncak almadı değil mi?” ‎Cevap vermedi. ‎Ama cevap zaten belliydi. ‎