Bölüm 6

Yere bakan gözleri bacaklarına ilişti. ‎ ‎ ‎Bacaklarında ki çizikler,yaralar,bıçak izleri hepsi çocuğun gözlerine kitlendi. ‎ ‎Aralarından bir yara çıkıp "Beni nasıl oluşturduğunu hatırlıyormusun?" dedi ‎ ‎Çocuk kafasını iki yana salladı bu hayır demekdi ‎ ‎Yara kanamaya başladı, ‎ dur dedikçe daha fazla kanıyordu ‎ bacakları kırmızıya gömülmüştü... ‎ ‎yaralarda ağlardı özellikle geçmişi hatırlanmayan eski yaralar. ‎ ‎"ağlama yapma, sen ağladıkça hatırlıyorum" ‎Dedi çocuk. ‎ ‎Gri bir oda ‎ ‎Babam masada oturuyor, ‎Elinde şişe, bakışları bulanık. ‎Başlangıçta sessiz, ‎Ama sonra gözüm ona değiyor aniden. ‎ ‎“İçme,” diyor, sesi kırılgan, ‎Ama içinde başka fırtınalar saklı. ‎Ben saklıyorum, ‎Şişeyi gizlice yanağıma götürüyorum. ‎ ‎Bir yudum, ‎Ağızda acı, boğazda kor. ‎Babam yanıyor bakışlarıyla, ‎Ama sesini yükseltmiyor. ‎ ‎“Yine mi?” diyor, ‎“Bırak şunu, çocuk.” ‎“Yok,” diyorum, ‎Gözlerimden süzülen damlalar. ‎ ‎Bir tokat iniyor bacağıma, ‎Acı keskin, nefesim tutuk. ‎Dönük duruyorum, ‎Ama içimde fırtına kopuyor. ‎ ‎“Beni bırak,” ‎Diyorum, ‎Ama sesim titrek, ‎Kırık dökük. ‎ ‎Babam susuyor, ‎Ama gözleri ateş gibi, ‎Biraz nazik, ‎Biraz unutulmuş sevgiden yoksun. ‎ ‎“Üzülüyorum,” fısıldıyorum, ‎“Beni görmüyorsun, ‎Ama ben buradayım hâlâ, ‎Kırık ve suskun.” ‎ ‎Şişeyi tekrar elime alıyorum, ‎Gizlice, ‎Bir nefes daha alıyorum, ‎Ve ağlıyorum, ‎Ama kimse duymuyor. ‎ ‎Bunları anlatırken bacağıma dönüp tekrar bakıyorum kanlar gitmiş, izler hayla var... ‎ ‎Yara da artık mutlu çünkü onu hatırlayan birisi var. Dedim içimden kendi kendime ‎ ‎"birisi kim?" ‎ ‎Sesin nerden geldiği belli değil bazen duvarda ki yüzler diyor sanıyorum ama onların ağızları hareket etmiyor. ‎ ‎Sesin geldiği yer belli değil diyorum ‎ cevap veremem çünkü bir bahanem var yani beni kimse zorliyamaz.