Bölüm 5

Yastıkaltı Krallığı V – Sigara ve Oyuncaklar ‎ ‎Çocuk çakmağı eline aldı. ‎Açıp kapadı, açıp kapadı. ‎Küçük bir “klik” sesiyle başladı her şey. ‎Alev hiç çıkmadı, ama o yine de baktı. ‎Sanki alev olmasa bile içindeki boşluk, ‎içini yakıyordu. ‎ ‎Köşede bir paket vardı. ‎Sarımsı, ezilmiş, köşeleri kıvrılmış… ‎Bir zamanlar birinden alınmış ya da çalınmış. ‎Bir yetişkin çıktı gölgelerden. ‎Gözleri yorgundu, sesi tırtıklıydı: ‎ ‎> “Sigara içilmez çocuk. ‎Daha nefesini bile yeni öğreniyorsun.” ‎ ‎ ‎ ‎Ama çocuk sadece baktı ona. ‎Ne kızgın ne üzgündü. ‎Sadece umursanmamış gibiydi. ‎Dudaklarını kıpırdatmadan düşündü: ‎ ‎> “Sen bana sigarayı değil… ‎yaşamayı öğretsene önce.” ‎ ‎ ‎ ‎Oda sessizleşti bir an. ‎Sonra oyuncak ayı başını çevirdi. ‎Gözü yerinde değildi ama sesi vardı. ‎ ‎> “Bize de böyle yaptılar… ‎Önce oynadılar, sonra attılar.” ‎ ‎ ‎ ‎Plastik bir asker öne doğru yuvarlandı. ‎ ‎> “Ben savaşı kazandım ama… ‎O şimdi başka bir çocuğun elinde gülüyor.” ‎ ‎ ‎ ‎Oyuncaklar konuşmaya başladı. ‎Herkesin içindeki çocuk gibi; ‎Atılmış, unutulmuş, kırılmış… ‎ ‎Sonra tavan yırtıldı. ‎Ama fiziksel değil… ‎Bir düşünce gibi yırtıldı tavan. ‎Ve içeri hayali yaratıklar doldu. ‎Gözleri yoktu, ama görüyordu. ‎Ağızları yoktu, ama bağırıyorlardı: ‎ ‎> “Sen bizi çağırdın!” ‎“Hayalinle değil… acınla doğduk!” ‎ ‎ ‎ ‎Çocuk çakmağı bir kez daha yaktı. ‎Bu kez alev çıktı. ‎Sarı, titrek, korkak bir alev. ‎ ‎> “Gidin!” dedi. ‎“Siz de, oyuncaklar da, yetişkin de! ‎Gidin çünkü ben artık size inanmıyorum!” ‎ ‎ ‎ ‎Ama alev titredi. ‎Çocuk titredi. ‎Ve bir ses geldi içeriden: ‎ ‎> “Bize inanmıyorsan, kendine de inanmıyorsun.” ‎ ‎ ‎ ‎Yerde bir gözyaşı damlası. ‎Çakmağın yanına düştü. ‎Alev söndü. ‎Ama belki de her şey… yeni başlıyordu. ‎