Bölüm 4

‎“Yastıkaltı Krallığı IV – Kanlı Oyuncaklar” ‎ ‎Bir gölge vardı odada. ‎Çocuk ona bakınca, ‎Sanki tanıdık biriymiş gibi davrandı. ‎“En iyi arkadaşım” dedi içinden. ‎Ama gölge cevap vermedi. ‎Sadece kıpırdadı. ‎Sadece sustu. ‎Ve çocuk o anda fark etti: ‎ ‎> “Bu gölge… benmişim.” ‎Ama benliğimin karanlık kısmı. ‎ ‎ ‎ ‎Bir dolap vardı önünde. ‎Kırık aynalı, menteşesi paslı, ‎Ama içi sırlarla dolu. ‎Her açışında başka bir ses çıkardı: ‎Anne sesi, baba bağırışı, kendi çığlığı... ‎ ‎> “İlaç verin bana!” ‎dedi çocuk sessizce. ‎Ama sesi o kadar cılızdı ki, ‎sadece gölge duydu onu. ‎O da cevap vermedi. ‎ ‎ ‎ ‎> “Hem de bir tane içsem... gelir mi o yine?” ‎diye fısıldadı. ‎O kimdi? ‎Belki kaybolan bir dost. ‎Belki içinden geçen, bir daha dönmeyecek bir “kendilik”. ‎ ‎ ‎ ‎Kanlı oyuncaklar kullanmıyordu çocuk. ‎Çünkü artık oyun oynamıyordu. ‎Hayal bile kurmuyordu. ‎Oyuncaklar tozlanmış, gözleri delinmiş, ‎ve içlerinden sanki... kan sızıyordu. ‎ ‎Küçük çakmakları vardı. ‎Anlamı olmayan eşyalar. ‎Ama ellerine yakışıyordu. ‎Sanki dünya yanarken, ‎tek ısınabildiği şey o çakmaklardı. ‎ ‎Sonra bir cümle çaktı zihnine: ‎ ‎> “Saklanma, çocuk. ‎Bu karanlık senin, ‎Bu gölge sensin, ‎Ve bu oda da artık kaçamayacağın evin.” ‎ ‎