Bölüm 3

“Yastıkaltı Krallığı III – Tek Kalpten Tek Sen” ‎ ‎Belki de hastaydı çocuk. ‎Belki de sadece uykusuzdu. ‎Belki de gözleri değil, kalbi görmüyordu artık. ‎Ama biliyordu. ‎Bir şeyler hâlâ vardı. ‎Kırık ama yerinde duran, ‎Sessiz ama bağıran bir şey... ‎ ‎Aylardı annesiyle aynı evde ama ‎Hiç tanımamış gibi geçiyordu yanından. ‎Babası? ‎Daha da yabancıydı… ‎Ama asıl garip olan, ‎Kendine bile yabancıydı çocuk. ‎ ‎Ve ben, ve ben, ve ben. ‎Sanki üç kişi gibiydi. ‎Aynı bedende, aynı gözde ama ayrı ayrı susan üç kişi. ‎Bir “ben” ağlıyordu. ‎Bir “ben” güçlü görünmeye çalışıyordu. ‎Bir “ben”... hiçbir şey hissetmiyordu. ‎ ‎Tek kalpten tek sen. ‎Yani o bir kişi vardı işte. ‎Her şey karanlıkken bir anda ışık gibi gelen. ‎Ama şimdi o da yoktu. ‎Sadece “sen” kelimesi kalmıştı geride. ‎Bir kelimenin arkasına saklanmış eski bir hayat gibi. ‎ ‎Sonra bir ses yankılandı odada. ‎Kapı açılmadı, pencere de değil. ‎Sadece bir his geldi usulca: ‎ ‎> “Tamam çocuk, gelmiş üstünden geçen bir gülümsemem.” ‎ ‎ ‎ ‎Çocuk irkildi. ‎Kimin gülümsemesi geçmişti üzerinden? ‎Birinin mutluluğu mu ezmişti onu? ‎Yoksa biri ona bakıp gülüp geçmiş miydi sadece? ‎ ‎Pencereden dışarı baktı. ‎Çimen vardı. ‎Sadece çimen. ‎Ama bir iz görünüyordu orada. ‎Sanki biri yatmış, ‎Oraya düşüp susmuştu bir zamanlar. ‎Ve çocuk anladı: ‎ ‎> O çimenin üstünde bir zamanlar “kendisi” vardı. ‎Ama şimdi yalnızca gölgesi kalmıştı. ‎ ‎