Eski laboratuvar binasının ikinci katında görünen ışık yalnızca birkaç saniye sürmüş olmasına rağmen grubun sessizliğe gömülmesine yetmişti. Bora ilk toparlanan kişi oldu. "Tamam, şimdi bunu hepimiz gördük, değil mi?" diye sordu. Emre başını salladı. Kaan ise gözlerini binadan ayırmadan, "Eğer biri bizimle şaka yapıyorsa oldukça uğraşmış," dedi. Mert hiçbir şey söylemedi. Dikkatle binayı inceliyordu. Furkan ise farkında olmadan onun yanında durmuştu. İçindeki tedirginlik biraz olsun azalmıştı. Bunun sebebinin yalnız olmamak mı yoksa Mert'in sakin tavrı mı olduğunu bilmiyordu.
Bir süre sonra içeri girmemeye karar verdiler. Hava geç olmuştu ve güvenlik görevlilerinin devriye saati yaklaşıyordu. Ancak ayrılmadan önce ertesi gün yeniden buluşmak için sözleştiler. Herkes farklı yönlere giderken Furkan ve Mert aynı yola düştü. Kampüsün aydınlık kısmına ulaştıklarında gece serinliği hissediliyordu. Bir süre sessizce yürüdüler. Bu sessizlik rahatsız edici değildi. Aksine ikisi de konuşmak zorunda hissetmiyordu.
"Bugün gelmene şaşırmadım," dedi Mert sonunda.
Furkan hafifçe gülümsedi. "Neden?"
"Meraklı birisin."
"Bu iltifat mı?"
Mert omuz silkti. "Karar senin."
Furkan istemsizce güldü. Son günlerde Mert'in ilk izlenimde göründüğü kadar soğuk biri olmadığını fark etmeye başlamıştı. İnsanları kendinden uzak tutuyordu ama bunun altında başka bir şey vardı. Belki de sadece güvenmekte zorlanıyordu.
Ertesi gün grup yeniden toplandığında eski laboratuvar hakkındaki araştırmalarını paylaşmaya başladılar. Bora internette eski haber arşivlerini incelemişti. Emre kampüste yıllardır çalışan görevlilerle konuşmuştu. Kaan ise öğrenci forumlarında dolaşan söylentileri toplamıştı. Elde ettikleri bilgiler birbirinden farklıydı ama ortak bir noktaları vardı. Yaklaşık üç yıl önce laboratuvar aniden kapatılmıştı ve o dönem okuyan bir öğrencinin adı birçok söylentide geçiyordu: Deniz.
Sorun şu ki Deniz hakkında resmi hiçbir kayıt bulunamıyordu.
Bu durum Furkan'ın dikkatini çekmişti.
"Bir insanın adı nasıl tamamen kaybolabilir?" diye sordu.
Kimse cevap veremedi.
Araştırma ilerledikçe gizem büyüyor, cevaplardan çok yeni sorular ortaya çıkıyordu.
Günler geçerken Furkan ve Mert daha fazla vakit geçirmeye başladı. Başlangıçta bunun tek sebebi laboratuvar meselesiydi. Birlikte notları inceliyor, eski belgeleri araştırıyor ve kampüste bilgi toplamaya çalışıyorlardı. Ancak zamanla sohbetleri yalnızca gizem etrafında dönmemeye başladı.
Bir akşam kütüphane kapanmak üzereyken herkes gitmişti. Masalarda yalnızca birkaç öğrenci kalmıştı. Furkan çalışmayı bırakıp geriye yaslandı.
"Hiç yorulmuyor musun?" diye sordu.
Mert başını kaldırdı.
"Neden?"
"Sürekli ciddi görünüyorsun."
Bu kez Mert hafifçe güldü.
"Demek öyle görünüyormuşum."
"Görünmüyor musun?"
"Bilmiyorum."
Bu kısa gülümseme Furkan'ın dikkatini çekti. Çünkü Mert'in yüzünde nadiren görüyordu. Bir anlığına bütün o mesafeli görüntü kaybolmuş gibiydi.
Kütüphaneden çıktıklarında hava kararmıştı. Kampüs ışıkları yolları aydınlatıyordu. Bir noktada Furkan sendeleyince elindeki dosyalar yere düştü. Mert eğilip yardım etti. Belgeleri toplarken elleri kısa bir an için birbirine değdi. İkisi de fark etti ama hiçbir şey söylemedi. Furkan'ın kalbi nedense biraz daha hızlı atmaya başladı.
O gece eve döndüğünde aklında laboratuvardan çok Mert vardı.
Aynı saatlerde Mert de odasında oturmuş eski notlara bakıyordu. Fakat dikkati sürekli dağılıyordu. Sonunda dosyayı kapattı ve pencereye yöneldi. Kendi kendine bunun saçma olduğunu düşündü. Birkaç hafta önce tanımadığı birini şimdi durup dururken düşünmeye başlamıştı.
Ancak bunu kendine itiraf etmeye henüz hazır değildi.
Onların haberi olmadan kampüsün başka bir köşesinde ise farklı şeyler yaşanıyordu. Eski laboratuvarın karanlık koridorlarında bir kapı yavaşça açıldı. Tozlu odanın içinde duran kişi elindeki dosyayı masanın üzerine bıraktı. Dosyanın kapağında silinmeye yüz tutmuş tek bir isim vardı:
Deniz.
Ve yıllardır saklı kalan sır, ortaya çıkmaya her zamankinden daha yakındı.