Bir perşembe gecesi, Doğa acil servisteki küçük odasında nöbet tutarken kapı çalınmadan açıldı. İçeriye şık giyimli, olgun ve son derece soğukkanlı bir kadın girdi. Kadının arkasında iki koruma duruyordu.
Doğa gözlüklerini düzeltip ayağa kalktı. "Buyurun? Aciil bir durum mu var?"
Kadın, odanın sefaletine tiksintiyle bakarak Doğa’nın karşısındaki sandalyeye oturdu. "Seni merak ettim doktor," dedi kadın. Sesi ipek kadar yumuşak ama bıçak kadar keskindi. "Ben Aylin Sancakar. Haşmet Sancakar’ın kızı... Ve Karan’ın çocukluğundan beri yanından ayırmadığı, ailesinin ona layık gördüğü kadın."
Doğa’nın kalbi sıkıştı ama dik duruşundan ödün vermedi. "Burası muayene odası, Hanımefendi. Özel sohbetleriniz için uygun bir yer değil."
Aylin hafifçe gülümsedi. "Karan’ı iyileştirdiğini, onun için kurşunların önüne atladığını duydum. Çok romantik... Ama burası bir masal dünyası değil, Doğa. Karan’ın dünyasında senin gibi masumlar çabuk çürür. O adama bakarken bir kahraman görüyorsun ama o bir katil. Yarın bir gün senin ameliyat ettiğin ellerle birinin canını alacak. O kanlı ellerle senin yüzüne dokunmasına gerçekten dayanabilecek misin?"
Doğa masaya yaslandı. "Karan’ın kim olduğunu da, ne yaptığını da biliyorum. Ama onun ruhundaki o karanlığı sizin gibilerin yarattığını da çok iyi biliyorum. Şimdi lütfen odamdan çıkın."
Aylin ayağa kalktı, gözlerindeki nefret tek bir anlığına açığa çıktı. "Seni uyardım doktor. Karan Soykan’ın yanında duran kadınlar uzun yaşamaz. Ya o seni öldürür ya da bu dünya..."