Aylar geçmiş, Vedat Karadağ’ın ölümüyle yeraltı dünyasındaki dengeler biçimsel olarak Karan Soykan’ın lehine değişmişti. Ancak bu güç, arkasında devasa bir enkaz bıraktı. Karan, Doğa’yı korumak adına tüm işlerini adeta çifte bir zırhla kaplamış; onu kendi karanlığından tamamen tecrit etmeye ant içmişti.
Doğa ise hastanedeki görevine dönmüştü. Fakat artık eski "içine kapanık ve silik" doktor değildi. Yaşadığı o kanlı geceden sonra bakışlarına çelik gibi bir kararlılık oturmuştu. Yine geceleri nöbete kalıyor, yine yoksul mahallenin insanlarına şifa dağıtıyordu; tek farkla: Artık hastane sokağında duran siyah SUV’lerden korkmuyor, o araçların kendisi için aşılmaz bir kale olduğunu biliyordu.
Fakat yeraltı dünyası boşluk kabul etmezdi.
Karan’ın Boğaz’daki yeni mekanında gerçekleşen gizli bir konsey toplantısında, Masanın en kıdemli üyelerinden olan Haşmet Sancakar, purosundan derin bir nefes çekip Karan’ın gözlerinin içine baktı.
"Güzel temizlik yaptın Karan," dedi Haşmet, sesi çakıl taşları gibi gıcırtılıydı. "Vedat’ı gömdün, masayı topladın. Ama duyarız ki bir doktor kız için koca imparatorluğu riske atmışsın. Yeraltında zaafı olan adam yaşamaz. O kız senin zaafın mı, yoksa cehennemine sürükleyeceğin yeni bir kurban mı?"
Karan bardağındaki viskiyi tek dikişte bitirdi. Bardağı masaya öyle bir vurdu ki kristal cam çatladı.
"Haşmet Bey," dedi Karan, sesi odayı buz kestirecek kadar alçak ve tekinsizdi. "Doğa benim zaafım değil, nefesimdir. Nefesimi kesmeye kalkanın ise boğazını kendi ellerimle sökerim. Bu masada onun adı bir daha geçmeyecek. Anlaşıldı mı?"
Masa derin bir sessizliğe büründü. Ancak Haşmet’in gözlerindeki o gizli kibir, fırtınanın henüz kopmadığının habercisiydi.