Bölüm 4 – Düğünün Bittiği Gece
Salondaki herkes donup kalmıştı.
Kimsenin ağzından tek kelime çıkmıyordu.
Ceren gözyaşlarını silmedi.
Bıraktı, bütün makyajı yüzünden akıp gitsin.
“Artık saklayacak hiçbir şeyim kalmadı.”
Aras şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne diyorsun sen?”
Ceren acı acı güldü.
“Gerçekleri…”
“Yıllardır ilk defa gerçekleri söylüyorum.”
Ela hâlâ olduğu yerde hareketsizdi.
Kalbi, duyduklarını kabul etmek istemiyordu.
Ceren yavaşça ona döndü.
“Affet beni…”
Ela’nın sesi titredi.
“Ben sana kardeşim gibi güvendim.”
“Ben de seni kardeşim sandım.”
Ceren başını eğdi.
“İşte bu yüzden kaybetmekten korktum.”
“Çocukluğumuzdan beri herkes seni severdi.”
“Ben hep senin gölgende kaldım.”
“Bir gün Aras seni sevdiğini söylediğinde…”
Derin bir nefes aldı.
“…ilk kez seni kıskandım.”
Salondakiler nefeslerini tutmuş dinliyordu.
“Önce mektubu sakladım.”
“Sonra Aras’a yalan söyledim.”
“Sonra da…”
Sesi kısıldı.
“…bugünkü düğüne kadar her şeyi yalanlarla ayakta tuttum.”
Aras öfkeyle yumruklarını sıktı.
“Demek bütün hayatım…”
“…bir yalandan ibaretti.”
Tam o sırada salonun kapıları yeniden açıldı.
İçeri takım elbiseli yaşlı bir adam girdi.
Elindeki bastonun sesi salonda yankılandı.
Tak…
Tak…
Tak…
Adam doğruca Aras’ın karşısına geçti.
“Bu evlilik burada bitti.”
Herkes şaşkınlıkla adama baktı.
Aras’ın yüzü bembeyaz kesilmişti.
“Baba…”
Adam cebinden kalın, kahverengi bir dosya çıkardı.
“Bunu yıllardır saklıyordum.”
Ela dosyaya bakarken kalbi yeniden hızlandı.
Dosyanın kapağında tek bir isim yazıyordu.
ELA YILMAZ
Adam dosyayı açtı.
“Artık gerçek kim olduğunu öğrenme vaktin geldi.”
Ela şaşkınlıkla bir adım geri çekildi.
“Ben… ne demek istiyorsunuz?”
Yaşlı adam gözlerini kapattı.
Ve bütün salonun duyacağı kadar yüksek sesle söyledi:
“Ela…”
“…sen bu ailenin gerçek kızı değilsin.”
Salon bir anda buz kesti.
