Bölüm 3 – Gizlenen Yemin
Ela’nın dizlerinin bağı çözüldü.
“Ceren… bunu neden yapsın?”
Aras derin bir nefes aldı.
“Çünkü seni benden önce seviyordu.”
Ela kaşlarını çattı.
“Ne?”
“Hayır… beni değil.”
Aras başını iki yana salladı.
“Hayır Ela… beni.”
Ela donup kaldı.
Aras devam etti.
“Üniversitedeyken bunu fark ettim. Bana sürekli yakın olmaya çalışıyordu. Ama ben seni seviyordum.”
“Bir gün bana, ‘Ela senden vazgeçti.’ dedi.”
“İnanmadım.”
“Sonra bana senin başka biriyle nişanlandığını söyledi.”
Ela’nın gözleri büyüdü.
“Ben mi?”
“Ben o yıllarda seni bekledim.”
Aras cebindeki yüzüğü avucuna aldı.
“Sana almıştım.”
“Kendime her gece ‘Bir gün gelecek.’ dedim.”
Ela’nın sesi çatallaştı.
“Peki sonra?”
Aras acıyla gülümsedi.
“Sonra Ceren ağlayarak karşıma çıktı.”
“‘Hamileyim.’ dedi.”
Ela bir adım geri çekildi.
“Ne?”
“Ben de mecbur olduğumu sandım.”
O sırada düğün salonunun kapısı sertçe açıldı.
“Ceren!”
Genç kadın kapıda durmuş, gözlerinden yaşlar akıyordu.
İkisini de dinlemişti.
Elindeki gelin çiçeğini yere fırlattı.
“Artık yeter!”
Ela ve Aras aynı anda ona döndüler.
Ceren titreyen sesiyle konuştu.
“Evet…”
“Mektubu ben sakladım.”
“Evet…”
“Aras’a yalan söyledim.”
“Ama hamile olduğum…”
Boğazı düğümlendi.
“…yalandı.”
Salondan yükselen müzik bir anda kesildi.
Konukların hepsi dönüp kapıya baktı.
Ve Ceren’in son cümlesi bütün salonu sessizliğe gömdü.
“Çünkü Aras hiçbir zaman bana dokunmadı.”
