Bölüm 2 – Geç Kalan Gerçekler
Ela gözlerini kaçırdı.
“Artık çok geç.”
Aras acı bir tebessüm etti.
“Geç olduğunu ben de biliyorum.”
“Ceren benim eşim oldu.”
“Ama bilmediğin bir şey var.”
Ela’nın kalbi hızlandı.
“Ne söyleyeceksen söyle ve bitsin.”
Aras cebinden eski, sararmış bir mektup çıkardı.
“Hatırlıyor musun?”
“Üniversitenin son günü sana bir mektup bırakmıştım.”
Ela başını salladı.
“Hayır.”
“Çünkü o mektup sana hiç ulaşmadı.”
Aras’ın sesi titriyordu.
“O mektupta seni beklediğimi yazmıştım.”
“Sana yüzük alacak kadar para biriktirdiğimi yazmıştım.”
“Ama biri o mektubu senden sakladı.”
Ela’nın gözlerinden ilk damla yaş süzüldü.
“Kim?”
Aras cevap vermeden düğün salonuna baktı.
İçeride herkes mutluydu.
Müzik devam ediyordu.
Sonra gözlerini tekrar Ela’ya çevirdi.
“Ceren…”
Ela’nın dünyası bir anda sessizliğe gömüldü.
Demek yıllardır taşıdığı ayrılığın sebebi kader değilmiş…
En güvendiği insanmış.
