Ders boyunca kimse Victor’a doğrudan bir şey söylemedi.
Bu, her şeyin iyi olduğu anlamına gelmiyordu. Sadece sesler biraz daha dolaylıydı. Arka sıralardan gelen fısıldaşmalar, arada patlayan kısa gülüşler… Hepsi aynı noktaya bağlanıyordu ama adı geçmeden.Victor alışmıştı.
Defteri açıktı ama yazmıyordu. Kalem parmaklarının arasında dönüyordu sadece. Öğretmenin sesi arka planda kalmıştı, önemli değildi.Ön taraftan bir kahkaha yükseldiğinde istemsizce bakışını kaldırdı.
Maya.
Dorian’a bir şey söylüyordu. Dorian gülümsedi. Kısa bir anlık bir sahneydi ama Victor hemen bakışını çekti. Buna bakmaması gerektiğini biliyordu.Zil çaldığında herkes hızlıca toparlandı. Victor acele etmedi. Herkesin çıkmasını beklediği anlardan biriydi.Tam kapıya yönelmişti ki bir ses duydu.
“Sen hep böyle misin?”
Victor durdu.Arkasını döndüğünde Maya’yı gördü.Bu beklediği bir şey değildi.
“Nasıl?” dedi.
Maya omuz silkti.
“Bilmiyorum… Hiç konuşmuyorsun.”
Victor kısa bir an sustu.
"Gerek yok,” dedi.
Maya başını hafifçe eğdi. Sanki bu cevabı düşündü.
“İnsanlar seni fark etmiyor,” dedi sonra.
Victor bu sefer direkt baktı.
“Fark etmeleri gerekmiyor.” Cevap netti.
Maya bir şey söylemedi. Sadece kısa bir süre baktı, sonra hafifçe gülümsedi.
“Belki de,” dedi.
Victor koridora çıktığında sesler yine aynıydı.Ama bu kez aklında kalan şey sesler değildi. Sadece tek bir cümleydi. Biri onu fark etmişti. Yürümeye devam etti. Kalabalığın içinden geçerken omzuna çarpanlar oldu, özür dileyen olmadı. Bu da alışıldık bir şeydi.
“Çekilsene, James.”
Yanından geçen biri hafifçe itti. Victor dengesini bozmadı. Sadece yolunu değiştirdi.Arkasından kısa bir kahkaha geldi.
“Gördün mü? Tepki bile vermiyor.”
“Boşver, uğraşmaya değmez. Ucube işte.”
Victor durmadı.Bu kelimeyi artık düşünmüyordu bile. Duyuluyor, geçiyordu.Ama bugün… biraz daha uzun kaldı.Adımlarını yavaşlatmadı ama zihninde o kelime takıldı.
Ucube.
Sanki sadece bir lakap değilmiş gibi.
Merdivenlerden inerken alt katta Dorian’ı gördü. Yanında yine aynı grup vardı. Konuşuyorlardı, gülüyorlardı.Victor göz temasından kaçındı.Ama geçmek zorundaydı.Yanlarından geçerken konuşmalar bir an kesildi.Bu da alışıldık bir şeydi.
“James.”
Dorian’ın sesi bu kez daha sakindi.Victor durmadı.
“Bir gün cevap vereceksin, değil mi?” dedi Dorian arkasından.
Victor kısa bir an durdu.Sadece bir saniye.Sonra hiçbir şey söylemeden yürümeye devam etti.Okuldan çıktığında hava serindi.Kalabalık yavaş yavaş dağılırken Victor tek başına yürüdü. Eve giden yolu ezbere biliyordu; düşünmeden yürüyebileceği kadar.Ama bugün düşünmeden yürüyemedi.Aklında hâlâ aynı şey vardı.
“İnsanlar seni fark etmiyor.”
Bu doğruydu.Ama biri etmişti.Eve vardığında kapıyı açtı, içeri girdi. Ev sessizdi. Her zamanki gibi.
Çantasını bıraktı.Ayakkabılarını çıkardı.Odasına geçti. Kapıyı kapattı.
Ve aynaya baktı...