Bölüm 35

Gece ilerledi ama uyku henüz yollarını bulmamıştı. Aden ve Altay, hala koltukta, üstlerine çekilmiş ince bir örtünün altında yan yana oturuyorlardı. Dışarıda şehrin ışıkları göz kırparken içeride zaman yavaşlamıştı. Sarılmışlardı—öylesine sıkı, öylesine içten ki sanki birbirlerine tutunarak geçmişin bütün kırıklarını onarıyorlardı.Altay’ın kolu Aden’in belini sarmış, Aden’in başı ise Altay’ın göğsüne yaslanmıştı. Altay, onun saçlarının arasına usulca bir öpücük kondurdu. Aden gözlerini kapatmadı; kalp atışlarını dinliyor, o sıcaklığa daha da gömülmek istiyordu. Gözleri Altay’ın boynuna, elleri gömleğinin düğmelerine ilişmişti. Tüm vücudu, onun varlığını hafızasına kazımak ister gibi davranıyordu.“Böyle... her şey çok sakin,” dedi Aden fısıltıyla. “Ama içim, sanki sessiz bir fırtına gibi.”Altay, yüzünü onun saçlarına yaslayarak gülümsedi. “Ben de aynısını hissediyorum. Yanındayken bile özlüyorum seni.”Aden, başını hafifçe kaldırdı. Göz göze geldiler. Aden’in gözlerinde yorgun bir buğuyla karışık bir sevgi parlıyordu. Altay, onun yanağına dokundu, sonra usulca alnına bir öpücük bıraktı.“Bazen birini sevmek, sadece onun yanında durmakla bile mümkün oluyor,” dedi. “Hiçbir şey yapmadan... sadece sarılıp, nefesini duyarak.”Aden gülümsedi. Elleri Altay’ın göğsünden yukarı kaydı, boynuna uzandı. “Beni böyle tuttuğun sürece, hiçbir şeyden korkmam,” dedi. Sesi neredeyse bir dua gibi çıktı.Altay, Aden’i kendine doğru çekti. Aralarındaki örtü, bedenlerinin sıcaklığını saklıyordu ama hissettikleri hiçbir şekilde gizlenemezdi. Altay, onun alnına yaslanarak fısıldadı:“Sana bir ömür böyle sarılmak istiyorum. Ne bir eksik, ne bir fazla... sadece biz.”Aden’in gözleri yeniden doldu ama bu kez hüzünden değil. İçini ısıtan bir huzur vardı. Sanki yıllar süren bekleyişin sonunda gelen o eksiksiz an gibi.Zaman ilerledikçe, dışarıda gece daha da derinleşti. Ama içerde, o koltukta, üzerlerine örtülmüş bir battaniyenin altında, iki kalp birbirine sıkı sıkıya sarıldı. Uyku gelmedi o gece; çünkü bazen uyumak, anı kaçırmak gibidir. Ve bu an, ikisi için de bir ömre bedeldi.