Bölüm 28

Gece çökmüştü. Yağmur durmuştu ama havadaki nem hâlâ hissediliyordu. Aden kanepeye kıvrılmış, battaniyenin altına iyice gömülmüştü. Yanakları alev alev yanıyor, gözleri zor seçiliyordu. Altay mutfaktan elinde bitki çayıyla döndüğünde Aden’in hâlini görünce yüreği sıkıştı.Yavaşça yanına yaklaştı, çayı sehpanın üzerine koydu. Eğilip battaniyeyi aralamaya çalıştı ama Aden, zayıf bir homurtuyla battaniyeye daha çok sarıldı.Altay (yumuşak bir sesle):“Aden… battaniyenin içinde fırın gibi olmuşsun. Çıkman lazım biraz.”Aden (titreyerek):“Çıkamam… üşüyorum. Yanıyorum ama… yine de üşüyorum.”Altay, Aden’in alnına dokundu. Islak ve sıcaktı. Endişesi daha da büyüdü.Altay:“Hadi gel, hastaneye gidelim. Ama önce seni düzgünce giydirmemiz gerek… Altay, Aden’i yavaşça doğrulttu. Onu bu halde hastaneye götürmeden önce ateşini biraz düşürmesi gerektiğini biliyordu. Banyoya yöneldi, ışığı açtı ve duşu açıp soğuk suyun akmasını sağladı. Sonra Aden’e döndü, sesi yumuşak ama kararlıydı. Altay: “Mavişim… seni biraz serinletmemiz lazım. Ateşin çok yüksek.” Aden, hâlâ gözleri yarı kapalı şekilde başını iki yana salladı. Aden (mızmızlanarak): “Çok üşüyorum Altay… soğuk istemiyorum… lütfen…” Altay, eğildi, alnını Aden’in alnına yasladı. Altay (fısıltıyla): “Biliyorum… ama sana bir şey olmasına izin veremem. Söz veriyorum, seni bırakmayacağım. Hadi, dayan biraz.” Aden bir şey demedi, sadece başını Altay’ın göğsüne yasladı. Altay onu nazikçe kucağına aldı ve dikkatlice banyoya götürdü. Üzerindeki kıyafetleri çıkardıktan sonra soğuk suyu Aden’in üzerine tutmaya başladı, aynı anda bir elini Aden’in sırtına koymuş, diğer eliyle omzunu destekliyordu. Aden (titreyerek): “Çok soğuk… Altay… beni bırakma…” Altay: “Bırakır mıyım hiç? Birlikteyiz ya… geçecek. Birlikte geçireceğiz.” Aden’in dudakları titriyordu ama Altay’ın sesiyle biraz sakinleşmişti. Birkaç dakika sonra Altay havluyu aldı, onu hızla kurulamaya başladı. Altay: “Tamam, kahramanım… şimdi sıcacık kıyafetlerini giydirip seni doktora götürüyoruz.” Giyinecek misin yoksa giydireyim mi seni?”Aden hafif bir gülümsemeyle gözlerini araladı.Aden:“Giydirsene...”Altay bir an durdu, sonra kıkırdar gibi yaptı.Altay:“Yardımcı olayım madem, mavişim. Ama söz ver, iyileşince bana naz yapmayacaksın bu kadar.”Altay, Aden’in battaniyesini nazikçe açtı. Üşümemesi için hızlıca yumuşak bir sweatshirt ve kalın tayt uzattı. Ardından da onu dikkatlice giydirmeye başladı. Aden, gözleri kapalı şekilde, onun her hareketinde biraz daha huzur bulur gibiydi.