Bölüm 27

Altay, Aden’in gözlerine uzun uzun baktı. Dudaklarında hâlâ o yumuşak tebessüm, bakışlarında ise kararlı bir huzur vardı. Yağmurun altında, elleri Aden’in ellerindeydi. Birden ciddileşti, gözleri dolu dolu ama gülümseyen bir halde konuştu:Altay:“Şu an, zaman dursa… dünya sadece sen ve ben olsak… işte o anı sonsuza kadar yaşamak isterdim.Ama madem dünya dönmeye devam ediyor… o zaman ben de her anında seninle olmak istiyorum.”Aden’in nefesi kesilir gibi oldu. Altay bir adım geri çekildi. Cebinden minicik, yağmurdan hafif ıslanmış bir kutu çıkardı. Ve diz çöktü.Altay:“Aden… Benimle her yağmurda, her sabahta, her fırtınada ve her güneşte birlikte yaşar mısın?Benimle evlenir misin?”Aden’in gözleri doldu, dudağı titredi. Birkaç saniye sessizlik oldu, sadece yağmurun sesi duyuluyordu. Sonra Aden dizlerinin üzerine çöktü ve Altay’a sarıldı, gözyaşları yanaklarından süzülüyordu.Aden:“Evet… Evet! Bin kere evet!”Aden hâlâ Altay’ın kollarındaydı. Yağmur hafiflemişti ama kalpleri hâlâ hızlı atıyordu. İkisi de dizlerinin üstünde, yere oturmuş gibi birbirine sarılmıştı. Aden, Altay’ın boynuna sıkıca sarılırken fısıldadı:Aden:“Gerçek gibi gelmiyor… Sanki rüyadayım.”Altay, onun yanağına usulca bir öpücük kondurdu.Altay:“Eğer rüyadaysan… sakın uyanma. Çünkü ben, bu rüyayı seninle sonsuza dek görmek istiyorum.”Aden, başını onun omzuna yasladı. Sonra ikisi de yavaşça ayağa kalktı. Islanmış kıyafetleri üzerlerine yapışmıştı ama umurlarında bile değildi. El ele tutuşmuş halde eve doğru yürüdüler.Yolda Aden birden durdu, Altay’a döndü:Aden:“Ailemize ne zaman söyleyeceğiz? Şimdi mi? Yoksa… biraz daha bize mi kalsın?”Altay gülümsedi, Aden’in elini dudaklarına götürüp nazikçe öptü.Altay:“Bu an sadece bize ait. Bu gece kimseye değil, sadece birbirimize ait olsun. Yarın… dünyaya haber veririz.”Aden’in yüzü aydınlandı. İçini tarifsiz bir sıcaklık kapladı. Hayatında ilk kez, bir “gelecek” bu kadar güzel görünüyordu.