Bölüm 26

Yağmur hızla şiddetlenmişti, her iki tarafı da saran damlalar, Altay ile Aden’i tamamen sarmıştı. Gözleri birbirine kenetlenmiş, vücutları neredeyse temas ediyordu. Altay, Aden’i kucaklarken bir yandan ona bakıyordu, gözlerinde bir şeyler değişiyordu, bir his, bir şeyin gelmesi. Aden’in dudakları titremeye devam ederken, Altay’ın elleri onu daha sıkı sarmaya başlamıştı.Aden, Altay’ın gözlerinden kaybolan her şeyin farkındaydı. Bir an her şey sessizleşti, sadece yağmurun sesi, kalp atışlarının yankısı kaldı. Altay, adımlarını yavaşlatarak Aden’in önünde durdu, gözleri onunkilere daha da yakınlaştı.Altay: “Bazen kelimelere gerek yoktur, değil mi?”Aden, yavaşça kafasını yana eğdi, bakışlarını Altay’ın dudaklarına kaydırarak, adım atacak kadar cesur olmayı düşündü. Birkaç saniye geçti, kalbinde duyduğu hislerle savaşırken, sonrasında ne olursa olsun, kendini bıraktı.Ve o anda, Altay, yavaşça Aden’in yüzüne yaklaştı, nefesinin ısısı onun cildinde hissedildi. Yağmurun altında, sadece bir adım kaldığında, dudakları Aden’inkilere değdi.Sonsuz bir an gibi hissetti, ama sonunda gerçeklik geri geldi. Altay, Aden’in dudaklarına derin bir öpücük bıraktı. Her şey bir anda sıcaklıkla dolmuş, yağmurun soğukluğunda bir an için her şeyin unutulmuş gibi hissettiriyordu.Aden, hafifçe gözlerini kapattı, dudakları üzerinde kalan sıcaklık, onu bir an için bambaşka bir dünyaya götürdü.Altay (gözlerini açarken): “İlk yağmurda, ilk öpücük.”Aden (gülümseyerek): “Yağmurdan, öpücükten, her şeyden sonra… Sadece sen kaldın.”Altay, Aden’in alnına yavaşça bir öpücük kondurdu. Yağmur hâlâ üzerlerine yağıyordu ama ikisinin de umurunda değildi. Aden, Altay’ın göğsüne yaslandı, sanki orası dünyanın en güvenli yeriymiş gibi. Altay kollarını onun etrafına doladı, başını Aden’in saçlarına yasladı.Altay (fısıltıyla):“Seninle ıslanmak bile güzel. Çünkü seninle her şey güzel…”Aden gözlerini kapattı, dudaklarında tatlı bir tebessüm belirdi. Kalbi öylesine hızlı atıyordu ki, Altay hissetsin diye göğsüne daha da sokuldu.Aden (yumuşak bir sesle):“Böyle sarılınca dünya durmuş gibi oluyor. Zaman da, sorunlar da… hepsi siliniyor.”Altay başını kaldırdı, Aden’in gözlerine baktı. Gözlerinde aşk vardı, derin ve tarifsiz bir şey… Yağmurun damlaları kirpiklerinden süzülürken, başını eğdi ve tekrar dudaklarına dokundu — bu sefer daha uzun, daha derin, daha anlamlı.Öpüşmeden sonra Aden hafifçe nefes nefese kalmıştı. Gözleri Altay’ın gözlerinde kilitliydi.Altay (elini Aden’in yanağına koyarak):“Seninle yağmurda değil, her mevsimde ıslanmak istiyorum. Baharda, kışta, sonbaharda… Hep yanında, hep seninle.”Aden (gülümseyerek, sesi titrek):“Birlikte yaşlanalım o zaman… Her mevsimi paylaşalım.”Altay (başını eğip alnını Aden’in alnına yaslayarak):“Birlikte yaşlanmak değil sadece… Ben seninle sabaha uyanmak, geceye veda etmek istiyorum. Her sabah gözümü açtığımda ilk seni görmek, her gece gözlerimi kapatmadan önce son seni hissetmek…”