Bölüm 25

Birden gök gürledi, sert bir sarsıntıyla gökyüzü kararmıştı. Aden’in dudakları hafifçe titredi, yağmurun etkisiyle ıslanan cildi, soğuk havada daha da hassaslaşmıştı.Aden gözlerini kapattı, titremenin geçmesini beklerken, Altay hemen yanına geldi. Yavaşça onu kendi bedenine çekti, dudakları onun kulağına çok yakın, fısıldar gibi konuştu.Altay: “Senin yüksek seslerde titreyen dudaklarını ne yapacağız, güzelim?”Aden bir an ne diyeceğini bilemedi, titreyen dudakları bir yandan Altay’ın yaklaşan sıcaklığını hissederken, diğer yandan yağmurun soğukluğu içinde daha da belirginleşiyordu. Ardından gözlerini Altay’a çevirdi ve hafifçe gülümsedi.Aden (şaka yaparak): “Belki de bu titremeyi senden daha fazla hissetmek istiyorumdur.”Altay gülümsedi, ama bu gülümseme sadece tatlı bir oyun gibi değil, aynı zamanda biraz da derinleşen bir anlam taşıyordu. Duygular, her geçen saniyede birbirine daha çok karışıyordu.Altay: “O zaman seninle bir çözüm bulmamız lazım, mavişim. Hadi, hadi gel.”Altay onu nazikçe kucaklayıp, ıslak yağmurda bir adım daha atmaya başladı. Aden, gözleri Altay’ın gözlerinden ayrılmadan, sıcaklığını hissederek, adımlarını ona bıraktı.