Bölüm 24

Altay, Aden’i hâlâ kucağında tutarken birkaç adım daha attı ama Aden gülerek kollarını boynuna doladı.Aden: “İndir beni! Koşalım beraber!”Altay gülümseyerek onu yavaşça yere indirdi. Yağmur iyice hızlanmıştı ama ikisi de aldırmıyordu. Birbirlerine baktılar, göz göze geldiler.Aden (çocuk gibi neşeyle): “Hadiii!”Altay: “Hazır mısın mavişim?”Aden başını salladı. Ardından ikisi birlikte, ıslak sokakta elleri kenetlenmiş halde koşmaya başladılar. Su birikintilerine basmaktan çekinmeden, kahkahalar eşliğinde koştular. Ayaklarından sıçrayan damlalar, saçlarından süzülen yağmur, her şey o anı masalsı hale getiriyordu.Bir an geldi, Aden durdu. Altay da onunla birlikte yavaşladı. Aden ellerini açtı, yüzünü gökyüzüne kaldırdı, yağmura gözlerini kapatarak teslim oldu.Aden (nefes nefese): “Bu anı unutmam… Asla.”Altay yavaşça yanına gelip kolunu onun beline doladı. İkisinin nefesleri birbirine karışıyordu.Altay: “Ben de. Hele sen gülünce… Bu dünya biraz daha yaşanılır oluyor.”Aden ona baktı, hafifçe gülümsedi. Gözleri parlıyordu, ama bu kez yağmurdan değil, hissettiklerinden.