Bölüm 22

Kadın, bir anda çantasından telefonunu çıkarıp heyecanla sordu:Kadın:“Şey, çok saçma gelmesin ama… Sizin bir fotoğrafınızı çekebilir miyim? Hani... böyle güzel anlar insanın karşısına hep çıkmaz.”Aden önce şaşırdı, sonra hafifçe Altay’a baktı. Altay da gülümseyip başını salladı.Altay:“Olur, tabii. Ama bir şartla… Sonra biz de sizin fotoğrafınızı çekeriz.”Kadın kahkahayla güldü.Kadın:“Ayy tamam tamam, anlaştık!”Aden ve Altay denizin içinde, birbirlerine sarılmış şekilde poz verdiler. Güneş arkalarından vuruyor, dalgalar ayak bileklerini okşuyordu. Kadın birkaç kare çekip mutlulukla baktı.Kadın:“Bayıldım! Birbirinize nasıl baktığınızı gördünüz mü? Resmen aşk parlıyor!”Aden hafifçe yanaklarına renk geldi, utanarak Altay’ın koluna sarıldı.Aden:“Hep böyle diyorlar…”Altay eğildi, onun alnına küçük bir öpücük kondurdu.Altay (fısıltıyla):“Çünkü öyle.”Adam:“Şimdi sıra bizde galiba!”Aden gülerek telefonu aldı, Altay da ayarlamaya yardım etti. Fotoğrafı çekip onlara gösterdiğinde, karşılıklı gülüşmeler başladı.Kadın:“Teşekkür ederiz, gerçekten çok tatlısınız. Umarım tekrar karşılaşırız!”Altay:“Biz de öyle. Kendinize iyi bakın!”Çift uzaklaşırken Aden hâlâ Altay’ın kolundaydı. Hafifçe mırıldandı:Aden:“Sence de biraz fazla mı tatlıydılar?”Altay:“Tatlılardı ama... benim gözüm sadece birine takıldı.”Aden gözlerini ona dikti, içten bir gülümsemeyle.Aden:“Ve o kişi ben oluyorum, değil mi?”Altay:“Hayır... sen her şeyimsin.”