Bölüm 21

Aden ile Altay, sahil boyunca yürümüş, güneşin sıcaklığı ve denizin kokusuyla iyice gevşemişlerdi. Plajın tenha bir köşesine geldiklerinde, Aden denize doğru koşar adımlarla ilerledi. Aden: “Ben giriyorum, dayanamam daha fazla!” Altay kahkaha attı, onun arkasından yürümeye başladı. Altay: “Dur bekle, en azından birlikte girelim!” İkisi de suya girdikten kısa süre sonra biraz açıldılar. Güneş parlıyor, dalgalar ayaklarına çarpıyor, ikisi de huzurlu gülümsüyordu. Tam o sırada yanlarında genç, enerjik bir çift belirdi. Kadın neşeyle yanlarına yanaştı. Kadın (gülümseyerek): “Affedersiniz, dayanamadım. Ne kadar güzelsiniz siz böyle! Sevgili misiniz?” Altay, Aden’e kısa bir bakış attı. Aden utanarak gözlerini kaçırdı. Adam da söze karıştı: “Birinizin gözleri maviş maviş, diğerinizin yeşil yeşil… Vallahi göz kamaştırıyorsunuz. İkiz gibi ama tam zıt renklerde. Ne kadar güzel denk gelmişsiniz!” Aden hafif gülümseyerek başını salladı. Aden: “Teşekkür ederiz… evet, sevgiliyiz.” Kadın ellerini birleştirip heyecanla: “Ay çok tatlısınız! İsimleriniz ne?” Altay kendinden emin bir ifadeyle gülümsedi. Altay: “Ben Altay, bu da Aden.” Kadın başını sallayıp iç geçirdi. Kadın: “Altay ve Aden… isimleriniz bile şiir gibi.” Adam: “Şanslısınız. Umarım hep böyle mutlu kalırsınız.” Altay, Aden’in elini tuttu, denizin içinde yavaşça sıkarak gözlerinin içine baktı. Altay: “Bence biz zaten öyleyiz.”