Bölüm 19

Yağmur hızla şiddetlenmişti, her iki tarafı da saran damlalar, Altay ile Aden’i tamamen sarmıştı. Gözleri birbirine kenetlenmiş, vücutları neredeyse temas ediyordu. Altay, Aden’i kucaklarken bir yandan ona bakıyordu, gözlerinde bir şeyler değişiyordu, bir his, bir şeyin gelmesi. Aden’in dudakları titremeye devam ederken, Altay’ın elleri onu daha sıkı sarmaya başlamıştı.Aden, Altay’ın gözlerinden kaybolan her şeyin farkındaydı. Bir an her şey sessizleşti, sadece yağmurun sesi, kalp atışlarının yankısı kaldı. Altay, adımlarını yavaşlatarak Aden’in önünde durdu, gözleri onunkilere daha da yakınlaştı.Altay: “Bazen kelimelere gerek yoktur, değil mi?”Aden, yavaşça kafasını yana eğdi, bakışlarını Altay’ın dudaklarına kaydırarak, adım atacak kadar cesur olmayı düşündü. Birkaç saniye geçti, kalbinde duyduğu hislerle savaşırken, sonrasında ne olursa olsun, kendini bıraktı.Ve o anda, Altay, yavaşça Aden’in yüzüne yaklaştı, nefesinin ısısı onun cildinde hissedildi. Yağmurun altında, sadece bir adım kaldığında, dudakları Aden’inkilere değdi.Sonsuz bir an gibi hissetti, ama sonunda gerçeklik geri geldi. Altay, Aden’in dudaklarına derin bir öpücük bıraktı. Her şey bir anda sıcaklıkla dolmuş, yağmurun soğukluğunda bir an için her şeyin unutulmuş gibi hissettiriyordu.Aden, hafifçe gözlerini kapattı, dudakları üzerinde kalan sıcaklık, onu bir an için bambaşka bir dünyaya götürdü.Altay (gözlerini açarken): “İlk yağmurda, ilk öpücük.”Aden (gülümseyerek): “Yağmurdan, öpücükten, her şeyden sonra… Sadece sen kaldın.”