Bölüm 18

Aden sıcak çikolatadan son bir yudum daha almıştı ki aniden yüzü ekşidi. Kaşları çatıldı, elini yavaşça karnına götürdü. Gözlerini kapatıp hafifçe içini çekti. Altay hemen fark etti bu hareketi.Altay (endişeli bir ses tonuyla):“Maviş… Ne oldu, yine mi ağrın başladı?”Aden başını hafifçe salladı, sesi neredeyse fısıltı gibiydi.Aden:“Kramp gibi… birden girdi…”Altay hızla yanına geldi, Aden’in nazikçe elini tuttu. Gözleri kaygıyla Aden’in yüzünü taradı, sonra hiç tereddüt etmeden onu kucağına aldı. Aden biraz şaşırdı ama karşı koymadı, başını Altay’ın omzuna yasladı.Altay yavaşça koltuğa oturdu, Aden’i kucağında dikkatlice tuttu. Eliyle Aden’in saçlarını arkaya doğru itti, alnına kısa bir öpücük kondurdu.Altay (yumuşak bir sesle):“Nolmuş benim Mavişime? Karnı mı ağrıyormuş ha? Hmm… Ovalayayım mı biraz, geçsin mi?”Aden hafifçe başını salladı, karnını tutmaya devam ederken bir yandan da Altay’ın sıcaklığına sığınmıştı.Aden (kısık sesle):“Of… hiç geçmeyecekmiş gibi…”Altay, Aden’in karnına yavaş ve nazikçe elini koydu, hafifçe ovmaya başladı. Aynı anda kulağına fısıldar gibi konuştu:Altay:“Senin acın bana emanet. Geçene kadar buradayım. Hem... mavişlerin ağrı çekmesine gönlüm razı olmaz.”Aden gözlerini kapattı, bir yandan hâlâ kramplarla uğraşıyordu ama Altay’ın varlığı sanki acıyı biraz daha çekilir kılıyordu.Aden (fısıltıyla):“İyi ki geldin…”Altay (gülümseyerek):“Ben hep gelirim. Sadece karnın değil, kalbin ağrısa da yanında olurum.”