Bölüm 5

> Kaan: Bir ayrıntı daha var. Ceren (kaşlarını çatar): Ne ayrıntısı? Kaan (itiraz götürmez ton): Evliliğin gerçek olduğuna herkesi inandırmalıyız. Bu yüzden aynı odada ve aynı yatakta kalacağız. Ceren (öfke patlamasıyla): Asla! Beni bu tiyatronun figüranı yapamazsın. Kaan (sakin, net): Tiyatro değil; güvenlik. Düşmanın gözünde “karı-koca” tam olarak öyle görünür. Aramızda mesafe kalırsa inandırıcılık sıfırlanır. Ceren: Yani bana “koruma” diye haddini aşıyorsun? Kaan: Başka yol yok. İtiraz edersen risk büyür, ikimiz de tehlikeye gireriz. Ceren bir an sustu, kaçmayı tarttı; merdiven kovasına, kapılara baktı ama mantık ağır bastı. > Ceren: Kabul etmiyorum… ama mecbursam şartlarım var: 1. Kapı içeriden kilitlenebilmeli. 2. Silah taşımıyorsun, bana göstereceksin. 3. Telefonuma erişim istiyorum. > Kaan (kısa tereddüt): Kapıyı kilitle; silahım yok, göstereceğim. Telefonuna da—sadece filtreyle—erişebilirsin. Ceren (dişlerini sıkarak): İnce çizgiyi bir kez daha geçersen, oyun biter. Kaan: Çizgine saygı duyacağım. Ama kamera karşısında role sadık kalacağız. Ceren yumruk yaptığı ellerini gevşetti; merdivenlerin başına geçti. Kendi kendine fısıldadı: > Ceren (iç ses): Aynı yatak… uykusuz geçecek bir gece demek. Gözü açık kal, Ceren. Kaan bir adım geride durdu; ikili kristal avizenin ışığında yukarı doğru ilerlerken duvar saatinin tik-takları gecenin geri sayımını başlatıyordu.