Bölüm 36

Elay, fincanını sehpanın üzerine bırakıp hafifçe geriye yaslanmıştı. Sohbet giderek daha sıcak bir hâl alıyordu. Ceren de giderek rahatlıyordu, Elay’ın yanında kendini güvende hissediyordu. > "Yani demem o ki," dedi Elay gülerek, "Kaan aslında çok sevecendir ama dışarıya sürekli o sert yüzünü gösterir. İçini bilmeyen biri için tamamen buz gibi biri gibi duruyor." Ceren gülümseyerek başını salladı. > "Bazen ben bile çözmekte zorlanıyorum. Ama... kalbinde bir şey saklıyor gibi. Ne olduğunu tam çözemiyorum." Tam bu sırada Ceren'in yüzü bir anda değişti. Gülümsemesi silindi, kaşları çatıldı. Karnına hafifçe dokunarak yüzünü buruşturdu. > "Bir şeyin mi var?" diye sordu Elay hemen, fark ettiğini belli ederek. Ceren konuşamadı, sadece elini kaldırdı ve birden yerinden fırladı. Hızlı adımlarla tuvalete koştu. > "Ceren!" dedi Elay endişeyle arkasından bakarak. Tuvalet kapısı kapandığında içeriden su sesi ve boğuk mide bulantısı sesleri duyuldu. Elay hemen ayağa kalktı, kapıya yaklaştı ama içeri girmedi. > "İyi misin? Kapıyı açmana gerek yok, sadece cevap ver yeter." İçeriden Ceren’in boğuk sesi geldi. > "Sanırım... midem bulandı. Belki bir şey dokundu." Elay kaşlarını çatmıştı. Bu sıradan bir mide bulantısına benzemiyordu, yüzü daha da ciddileşti. > "Son zamanlarda başka böyle anlar oldu mu? Baş dönmesi, halsizlik?" İçeriden gelen sessizlik bir cevap gibiydi. Elay hafifçe gülümsedi ama sesi yumuşaktı. > "Ceren... bu bazen başka bir şeyin de belirtisi olabilir, biliyorsun değil mi?" Ceren kapının arkasında gözlerini kapadı. Kalbi bir anlığına hızla atmaya başladı. Sanki içindeki bir ihtimal yavaşça zihinde belirmeye başlamıştı. > "Sadece... biraz zaman ver. Belki de geçer," dedi sessizce. Elay o an daha fazla üstüne gitmedi. > "Tamam. Yanındayım, bir şeye ihtiyacın olursa buradayım. Kaan da birazdan seni aramak isteyebilir."