Bölüm 35

Ceren hâlâ pencerenin kenarında duruyordu. Hava, baharın hafif serinliğini taşıyordu. Sokak boş gibiydi ama gözleri dikkatle her köşeyi tarıyordu. Birkaç dakika geçmişti ki siyah, camları koyu bir araç sessizce evin önünde durdu. Ceren’in kalbi yine hızlandı. Kapıdan göz ucuyla baktı. Aracın kapısı açıldı, ilk inen iri yapılı bir adamdı. Koruma olduğunu anlamıştı. Ardından bir kadın indi. Uzun siyah saçları at kuyruğu yapılmıştı, yüzü keskin ama aynı zamanda sıcakkanlıydı. Üzerinde sade ama fonksiyonel bir mont vardı. Gözleri dikkatliydi, etrafı bir kez taradıktan sonra kapıya yöneldi. Kapı çaldı. Ceren derin bir nefes aldı, kapıyı araladı. Kadın hemen gülümsedi. > “Merhaba. Ben Elay. Sanırım Kaan haber vermiştir.” Ceren kısa bir duraksamanın ardından kapıyı açtı. > “Evet… şey… haber verdi. Hoş geldin.” Elay içeri adım attı, etrafı şöyle bir gözden geçirdi. Ardından Ceren’e döndü. > “Güzelmiş burası. Kaan böyle bir ev seçtiğine göre seni gerçekten önemsiyor.” Ceren hafifçe başını eğdi, o söz kalbini ısıtmıştı. > “Teşekkür ederim. Sen… ne zamandır tanıyorsun Kaan’ı?” Elay içeri geçti, ceketini çıkardı. > “Yıllardır. Aynı görevdeydik. Eskiden biraz baş belasıydı ama... sonra toparladı. Gerçi hâlâ fazla korumacı.” İkisi de bir an gülümsedi. Ceren mutfağa geçerken Elay da peşinden geldi. > “Bir şey içer misin?” diye sordu Ceren. > “Kahve varsa süper olur.” Ceren kahveyi hazırlarken Elay etrafı inceliyor ama bunu rahatsız edici şekilde yapmıyordu. > “Senin yanında kalacağım bir süre. Ama beni dert etme, gölgem gibi olurum. Tehlike yoksa ortada bile olmam.” Ceren ona dönüp hafifçe güldü. > “Kaan seni biraz şişirdi sanki. Sanki yanımda korumadan çok arkadaş varmış gibi.” Elay göz kırptı. > “O zaten plandı. Hem seni yalnız bırakmak istemedi, hem de kafanı dağıtacak biri olsun istedi sanırım.” Kahveler hazır olmuştu. İkisi oturma odasında karşılıklı oturdu. Elay içkisini yudumladıktan sonra sordu: > “Sen ne yaparsın Ceren? Hayatın nasıl geçiyor bu koşuşturmanın dışında?” Ceren omzunu hafifçe silkti. > “Valla… şu sıralar hiçbir şey yapmıyorum gibi hissediyorum. Kaan’la tanışmadan önce daha durağandı her şey. Ama sonra... hayat karmaşıklaştı. Tehlikeli oldu ama garip şekilde... daha gerçek hissettirmeye başladı.” Elay başıyla onayladı. > “Kaan böyle yapar işte. Sıradanlığı alır, karmakarışık ama unutulmaz bir şeye çevirir.” İkisi de kahkaha attı bu sözün ardından. Aralarında hızla samimi bir bağ kurulmuştu. Ceren ilk kez Kaan dışında birine kendini bu kadar rahat hissetmişti. Elay’ın enerjisi güçlü ama yumuşaktı. Onunla zaman geçirmek iyi gelecekti, bunu anlamıştı.