Bölüm 34

Ceren hâlâ kapının önünde öylece duruyordu. İçindeki boşluk büyüyor, Kaan’ın ardından gelen sessizlik canını daha çok yakıyordu. Tam odasına dönmek üzereydi ki telefonu çalmaya başladı. Ekranda "Kaan" yazıyordu. Kalbi hızlandı, hemen açtı. > “Alo?” dedi, sesi kısık ve endişeliydi. Kaan’ın sesi telefonda sakindi ama ciddi bir ton taşıyordu: > “Ceren... Evin önüne bir koruma gönderiyorum. Tanıdığım, güvendiğim biri. Bir şey olursa seni koruyacak.” Ceren’in kaşları çatıldı. Tam bir şey söyleyecekti ki Kaan devam etti: > “Ayrıca yanına birini daha gönderiyorum. Onunla iyi anlaşacağını düşünüyorum. Adı Elay.” > “Elay mi?..” dedi Ceren, şaşkınlıkla. > “Evet. Güvenebilirsin. İyi biridir. Hem... biraz kafanı dağıtırsın belki. Elay konuşkandır, seni oyalayabilir.” Kaan’ın sesi kısa bir sessizliğin ardından yumuşadı: > “Birazdan gelirler. Kapıyı açık bırakma. Seni seviyorum.” Ceren daha bir şey demeden telefon kapanmıştı. Elindeki cihazı yavaşça indirdi. Kalbinin içinde bir sıcaklık belirmişti ama aynı anda bir boşluk da büyüyordu. Pencereye gidip dışarı baktı. Henüz kimse yoktu ama Kaan’ın sesi hâlâ kulağındaydı.