Bölüm 33

Kaan, çayını yarılamışken telefon çaldı. Ceren başını çevirip ona baktı. Kaan, ekrana bir an baktıktan sonra ciddi bir ifadeyle ayağa kalktı. Ceketini koltuğun arkasından aldı, ardından dolaptaki silahını çıkardı. Soğukkanlıydı, ama kaşları çatılıydı. Ceren hemen kalktı. > “Kaan… nereye gidiyorsun?” dedi, sesi hafif endişeliydi. Kaan, cebine şarjörü koyarken cevap verdi: > “Halletmem gereken bir şey var. Merak etme, kısa sürer.” Ama Ceren'in bakışları, silaha takılı kalmıştı. Gözleri bir an doldu. Yerinden kalktı, onun yanına yürüdü. Eli Kaan’ın bileğine uzandı. > “Gitme…” dedi, sesi bu kez daha kırıktı. “Ne olduğunu bilmiyorum ama... gitme.” Kaan derin bir nefes aldı. Onunla göz göze geldi. Elini Ceren’in yanağına koydu. > “Ceren... bunu halletmem lazım. Bir şey olmayacak, söz veriyorum.” Ceren başını iki yana salladı. > “Sen böyle sözler veriyorsun ama sonra bir daha dönmezsen? Ya bu kez geri dönemezsen? Ben… ben seni daha yeni bulmuşken…” Kaan ona biraz daha yaklaştı, alnını Ceren’in alnına yasladı. Sesi fısıltı gibiydi: > “Senin için her şeyi yaparım. Ama bazı şeyleri yarım bırakamam. Bu benim geçmişimle ilgili.” Ceren’in dudakları titredi. Gözyaşları yanaklarından süzülmeye başlamıştı. > “Kaan... ben sadece yanında kalmanı istiyorum. Ne olursa olsun.” Kaan, onun iki elini tuttu ve sıkıca sıktı. > “Döneceğim. Söz.” Son bir kez onun alnına bir öpücük kondurduktan sonra arkasını döndü ve kapıya yürüdü. Ceren, onun arkasından bir adım attı ama kapı kapanmadan önce sadece sessizce fısıldayabildi: > “Lütfen... dikkat et.” Kapı kapandı. Ceren kapıya bir adım kala durdu, gözyaşlarını sildi ama gözleri kapıya kilitli kaldı. Sessizlikte sadece kendi kalp atışlarını duyabiliyordu.