Bölüm 37

Elay mutfağa geçip Ceren’e bir nane limon hazırlarken, telefon masanın üzerinde titremeye başladı. Ekranda tanıdık bir isim: Kaan’ın ekibinden biri. Elay’ın içi aniden sıkıştı. Hemen açtı telefonu, ses telaşlı ve alçak bir tondaydı: > “Elay? Acil konuşmamız lazım.” Elay’ın kalbi sıkıştı. > “Ne oldu? Kaan mı?” > “Kaan vuruldu. Karın boşluğundan. Çok kan kaybetti. Ambulansla hastaneye götürüyoruz, durumu ciddi… Ama Ceren’e söyleme hemen, kaldıramaz.” Elay’ın elinden telefon düşecek gibi oldu. Nefesi kesildi bir an. Gözleri istemsizce salona kaydı—Ceren koltuğa kıvrılmış, sessizce battaniyeye sarınmıştı. Hâlâ mide bulantısı yüzünden solgundu, ama sakindi. Elay telefonu titreyen elleriyle kapattı. İçindeki fırtına gözlerinden taşmasın diye kendini zor tuttu. Derin bir nefes aldı, yüzüne sahte bir tebessüm takınıp Ceren’in yanına yürüdü. > “Nane limonun hazır olmak üzere,” dedi sesi biraz titrek. Ceren, Elay’a dikkatle baktı. > “Ne oldu?” Elay başını iki yana salladı. > “Hiçbir şey… sadece bir şey düşündüm bir an.” Ceren aniden doğruldu. > “Kaan’a bir şey oldu. Söyle Elay. Gözlerin her şeyi söylüyor.” Elay, birkaç saniye dayanmaya çalıştı ama sonunda gözyaşlarını tutamadı. Başını eğdi. > “Ceren… Kaan vuruldu.” Ceren’in yutkunduğu ses odada yankılandı. > “Ne?” > “Karın boşluğundan vurulmuş. Çok kan kaybetmiş. Şu an hastaneye götürüyorlar. Henüz başka bilgi yok…” Ceren’in yüzü bir anda bembeyaz kesildi. Kalbi göğsünü yumruklar gibi atmaya başladı. Dizlerinin bağı çözüldü, yere çömeldi. Elay hemen yanına eğildi ama Ceren’in ağzından tek bir fısıltı çıktı: > “Hayır… Hayır bu olamaz…” Gözlerinden yaşlar süzülürken başını iki elinin arasına aldı. > “Ben ona ‘gitme’ dedim… dedim…” Elay kollarını onun omuzlarına sardı. > “O seni korumak için gitti. Ceren, şimdi onun sana en çok ihtiyaç duyduğu an. Toparlanmalısın, onun yanında olmalısın.” Ceren gözlerini sıkıca kapadı. Başında dönmeler başladı. Elay hemen onu destekledi. > “Derin nefes al. Dayanmak zorundayız, hadi. Gidiyoruz.”