Bölüm 23

Kaan evden çıkarken arkasında sessiz bir vedayı bırakmıştı. Ceren, koltuğa gömülmüş hâlde onu izliyordu. Gözleri, bir şey söylemeden çok şey anlatıyordu ama dudakları kıpırdamadı. Kaan, arabasına yönelmeden önce bir an durdu, başını çevirip eve baktı. O bakış, ikisinin de içinde taşıdığı sessiz fırtınaların kısa bir yansımasıydı. Ardından kapı kapandı, motor sesi sokağın sessizliğine karıştı.Gece çökmüştü. Limandaki hava, nemli ve ağırdı. Kaan, adamlarıyla birlikte bekliyordu. Karşısında duran üç yabancı adam, belli ki bölgenin diline pek aşina değildi ama tehditkâr duruyorlardı. İçlerinden biri, rahat tavırlarla bir adım öne çıktı.“Senin bölgenin sınırlarına girdik, çünkü artık biz de oyundayız,” dedi sinsi bir gülümsemeyle.Kaan’ın gözleri karardı. Her hareketini ölçerek yaptı. Elini silahına götürmedi ama sesi bir kurşun gibiydi.“Oyun zannedenin canını alırım. Bu şehir benim çizdiğim kurallarla döner.”Bir anlık sessizlikte tüm gerilim havaya yayılmıştı. Adamlar birbirlerine baktı. Silahlar neredeyse çekilecekti ama Kaan’ın soğukkanlılığı havayı keskinleştirdi. Düşmanlar geri adım attı. Şimdilik.