Ertesi gün…
Mira kampüse girer girmez derin bir nefes aldı.
“Bugün sakin geçecek.”
Telefonu titredi.
Ece 🍟
Acil kantine gel.
Mira mesajı görünce kendi kendine söylendi.
“Şu kızın ‘acil’i hiç normal bir şey olmuyor.”
Hızlı adımlarla kantine doğru yürüdü.
Kapıdan içeri girdiğinde Ece elini salladı.
“Buradayım!”
Mira masaya yaklaştı.
Sonra durdu.
Masada Ece vardı…
Doruk vardı…
Ve Ege vardı.
Mira iki saniye sessiz kaldı.
“Ece.”
“Hı?”
“Biz bunu konuşmuştuk.”
“Neyi?”
“Bana tuzak kurmayacağını.”
Ece masum masum gözlerini kırpıştırdı.
“Ben hiçbir şey yapmadım.”
Doruk hemen söze girdi.
“Bu benim fikrimdi.”
Mira derin bir nefes aldı.
“Senin fikirlerinden korkmaya başladım.”
Doruk gururla gülümsedi.
“Bu gelişme.”
Mira boş sandalyeye oturdu.
Tam oturacakken…
Ece bir anda ayağa kalktı.
“Aa!”
“Noldu?”
“Ben fotokopi çektirecektim.”
Doruk da hemen ayağa kalktı.
“Ben de.”
Mira şüpheyle baktı.
“İkiniz de mi?”
“Evet.”
“Şimdi mi?”
“Evet.”
“Beraber mi?”
“Evet.”
Mira kollarını bağladı.
“Ne zamandan beri fotokopi romantik bir aktivite oldu?”
Doruk hiç bozuntuya vermedi.
“Biz yeniliklere açığız.”
Ece çantasını aldı.
“On dakika sonra geliriz.”
İkili uzaklaşırken sessizce birbirlerine beşlik çaktılar.
Mira bunu gördü.
“Gördüm!”
Doruk arkasını bile dönmeden bağırdı.
“Kanıtlayamazsın!”
Masada sessizlik oldu.
Ege bardağındaki kahveyi karıştırıyordu.
Mira ise telefonuyla oynuyormuş gibi yapıyordu.
Yaklaşık otuz saniye kimse konuşmadı.
Sonunda Ege sessizliği bozdu.
“Beni görünce hâlâ kaçmayı düşünüyor musun?”
Mira başını kaldırdı.
“Eskisi kadar değil.”
“Demek ilerleme var.”
“Belki.”
“Belki mi?”
“Artık senden çok…”
Durdu.
“Neyden?”
“…Doruk’tan kaçıyorum.”
Ege kahkaha attı.
“Haksız sayılmazsın.”
Garson yanlarına geldi.
“Ne alırsınız?”
Mira menüye bakıyordu.
“Bir…”
Tam sipariş verecekken Ege elini kaldırdı.
“İki soğuk kahve.”
Mira şaşkınlıkla baktı.
“Ben daha sipariş vermedim.”
“Biliyorum.”
“Nasıl benim de soğuk kahve istediğimi bildin?”
Ege omuz silkti.
“Dün de aynısını içmiştin.”
Mira birkaç saniye sustu.
“Demek dikkat etmiş…”
İstemeden gülümsedi.
“Doğru tahmin.”
Siparişler gelene kadar sohbet etmeye başladılar.
“Çocukken nasıldın?” diye sordu Ege.
Mira güldü.
“Annemin anlattığına göre çok usluymuşum.”
“Emin misin?”
“Değilim.”
“Ben de.”
“Sen?”
“Çok konuşmazdım.”
Mira şaşırdı.
“İnanmadım.”
“Neden?”
“Şimdi de çok konuşmuyorsun ama Doruk konuşmadığın kısmı da tamamlıyor.”
Ege güldü.
“O çocuk tek başına beş kişilik.”
Tam o sırada Doruk uzaktan bağırdı:
“Duydum!”
Mira ile Ege aynı anda başlarını çevirdi.
Doruk elinde fotokopi yerine iki dondurmayla geliyordu.
Ece de gülmekten yürüyemiyordu.
Mira ellerini iki yana açtı.
“Fotokopi?”
Doruk gayet ciddi bir ifadeyle cevap verdi.
“Makine bozuktu.”
Ece ekledi.
“Biz de moralimizi dondurmayla düzelttik.”
Mira başını iki yana salladı.
“İkinize gerçekten inanan var mı?”
“Yok.”
“Biz de inanmıyoruz.”
Dört kişi sohbet ederken Ece’nin telefonu çaldı.
Telefonu kapatınca heyecanla masaya döndü.
“Arkadaşlar!”
“Hı?”
“Önümüzdeki cuma üniversitenin geleneksel açık hava sinema gecesi var.”
Doruk gözlerini parlatıp,
“Harika!”
dedi.
Ece sırıtarak devam etti.
“Herkes dört kişilik gruplar hâlinde katılabiliyormuş.”
Mira’nın içine bir şüphe düştü.
“Ece…”
“Efendim?”
“Lütfen.”
“Ne?”
“Beni Ege’yle yan yana oturtmaya çalışma.”
Doruk ile Ece aynı anda birbirlerine baktılar.
Sonra aynı anda,
“Biz öyle bir şey yapar mıyız?”
dediler.
Masadaki üç kişi aynı anda cevap verdi.
“Evet.”
Doruk gülmeye başladı.
“Tamam…”
“Belki biraz.”
Ege, Mira’ya dönüp hafifçe gülümsedi.
“Sanırım cuma akşamı yine kaçamayacağız.”
Mira kahvesinden bir yudum aldı.
“Görünüşe göre.”
Farkında olmadan ikisi de bu buluşmayı beklemeye başlamıştı.
Ama bunu birbirlerine söylemeye ikisinin de cesareti yoktu.
