Hazine avı biteli yarım saat olmuştu.
Mira ile Ece kampüsün çimlerinde oturmuş, limonatalarını içiyorlardı.
Ece gülümseyerek Mira’ya baktı.
“Bugün çok eğlendin.”
Mira omuz silkti.
“Fena değildi.”
“Fena mıydı gerçekten?”
“Nesi var?”
“Son yarım saatte Ege’nin adını on iki kez söyledin.”
Mira’nın ağzındaki limonata boğazına kaçtı.
“Ne?”
“Saydım.”
“Sayacak başka işin yok mu?”
“Yok.”
Mira gözlerini devirdi.
“Ben sadece…”
“Ne?”
“…Sinir oluyorum.”
Ece kıkırdadı.
“Tabii canım.”
Tam o sırada arkalarından tanıdık bir ses geldi.
“Demek bana sinir oluyorsun.”
Mira olduğu yerde dondu.
Yavaşça arkasını döndü.
Ege…
Yanında da elinde cips paketiyle Doruk.
Doruk paketten bir cips ağzına attı.
“Merak etme Ege.”
“Sinir olmak aşkın ilk belirtisiymiş.”
Mira ayağa kalktı.
“Kim demiş?”
“Ben.”
“Senin söylediklerin bilimsel kaynak sayılmıyor.”
“Kalbim kırıldı.”
Ece hemen araya girdi.
“Kalbin yok ki.”
Doruk göğsünü tuttu.
“İkiniz beni neden hedef seçtiniz?”
Mira ile Ece aynı anda cevap verdi.
“Çünkü en kolay sensin.”
Ege kahkahasını tutamadı.
Dört kişi birlikte fakülte binasına doğru yürürken hocalarından biri koridorda seslendi.
“Gençler!”
Hepsi aynı anda döndü.
“Siz dördünüz.”
“Evet hocam?”
“Final projesi için aynı gruptasınız.”
Doruk sevinçle iki elini havaya kaldırdı.
“Yaşasın!”
Mira fısıldadı.
“Bu neden seviniyor?”
Ece de fısıldadı.
“Bilmiyorum ama korkuyorum.”
Hoca devam etti.
“Bir ay boyunca birlikte çalışacaksınız.”
Mira ile Ege aynı anda birbirine baktı.
Sonra hızla gözlerini kaçırdılar.
Doruk bunu fark edip sinsice sırıttı.
“İşler düşündüğümden hızlı ilerliyor…”
Ders çıkışında dört kişi kütüphanede buluştu.
Masaya oturur oturmaz Doruk çantasından kocaman bir paket çıkardı.
Mira şaşkınlıkla sordu.
“O ne?”
“Cips.”
“Çalışmaya cips mi getirdin?”
“Evet.”
“Defter?”
“Yok.”
“Kalem?”
“Yok.”
“Bilgisayar?”
“…”
Doruk düşündü.
“Onu da unutmuşum.”
Mira iki eliyle başını tuttu.
“İnanılmaz.”
Ege gülerek başını salladı.
“Sen gerçekten projeye hazırlıklı gelmişsin.”
Doruk ciddi bir ifadeyle cevap verdi.
“Motivasyon da önemlidir.”
Ece paketten bir cips aldı.
“Bu konuda haklı.”
“Sen de mi?”
“Evet.”
Mira ikisine bakıp derin bir nefes aldı.
“Bu projeyi ben teslim edeceğim galiba.”
Ege gülümseyerek ona döndü.
“Merak etme.”
“Beraber yaparız.”
Mira ilk kez Ege’nin bu kadar ciddi konuştuğunu fark etti.
Bir anlığına şaşırdı.
“Tamam.”
Yaklaşık bir saat boyunca çalıştılar.
Doruk ile Ece ise beş dakikada bir konuyu dağıtıyordu.
“Acıkan var mı?”
“Selfie çekilelim.”
“Şarkı açalım.”
“Ege, sen çocukken de bu kadar sessiz miydin?”
“Ece, sen hiç susuyor musun?”
Sonunda Mira dayanamayıp ayağa kalktı.
“Yeter!”
Üçü de ona baktı.
“Bugün bu proje bitecek.”
Doruk usulca Ece’ye eğildi.
“Komutan geldi.”
Ece kısık sesle güldü.
“Emredersiniz komutanım.”
Mira istemsizce gülmeye başladı.
“Siz ikiniz var ya…”
Tam yeniden yerine otururken ayağı sandalyenin ayağına takıldı.
“Dikkat!”
Ege refleksle kolundan tuttu.
Bu kez Mira düşmedi.
Ama dengesini toparlamaya çalışırken elindeki kalem havaya fırladı.
Kalem doğruca Doruk’un kapüşonunun içine düştü.
Doruk birkaç saniye dondu.
Sonra eliyle ensesini yokladı.
“Bir dakika…”
“Ben neden kalem hissediyorum?”
Ece kahkahadan masaya kapanmıştı.
Mira ise yüzünü elleriyle kapattı.
“Ben bunu nasıl başardım?”
Doruk kalemi çıkarıp havaya kaldırdı.
“Arkadaşlar…”
“Bence Mira gizli yeteneklerini bizden saklıyor.”
Ege de gülmeye başladı.
“İtiraf et.”
“Bunu bilerek yaptın.”
Mira başını iki yana salladı.
“Hayır!”
“Ben sadece oturacaktım.”
Doruk ciddi bir ifadeyle,
“Hayatımda ilk kez biri bana uzaktan kalem attı.”
dedi.
Kütüphanedeki sessizliği bozan kahkahalar yüzünden görevli yine onlara doğru yürümeye başladı.
Görevli daha uzaktan seslendi:
“Yine siz mi?”
Dört arkadaş aynı anda birbirine baktı.
Sonra istemsizce gülmeye başladılar.
Ve o an, bu grubun daha ilk haftadan kampüsün en olaylı arkadaş grubu olacağı kesinleşmişti.
