Ertesi gün kampüs her zamankinden daha kalabalıktı.
Rengârenk stantlar kurulmuş, öğrenci kulüpleri kampüsün dört bir yanını doldurmuştu.
Müzik kulübü hoparlörden şarkılar açıyor, tiyatro kulübü küçük skeçler sergiliyor, dans kulübü gösteri yapıyordu.
Mira ise elindeki kahvesiyle Ece’nin peşinden sürükleniyordu.
“Ece…”
“Efendim?”
“Biz neden sabahın sekizinde buradayız?”
“Çünkü kulüplere kayıt olacağız.”
“Ben kayıt olmak istemiyorum.”
“Olacaksın.”
“Neden?”
“Çünkü geçen yıl hiçbir kulübe katılmadın.”
“Mutluydum.”
“Bu yıl mutlu olmayacaksın.”
“Ne kadar destekleyici bir arkadaşsın.”
Ece gülerek koluna girdi.
“Teşekkür ederim.”
“Bu iltifat değildi.”
Tam o sırada sahneden bir anons duyuldu.
“Arkadaşlar dikkat! Birazdan geleneksel tanışma oyunumuz başlayacak! Gönüllü olmak isteyenler orta alana gelebilir.”
Mira anında geri çekildi.
“Hayatta gelmem.”
Ece masum bir gülümsemeyle başını salladı.
“Tamam.”
Mira rahatladı.
“Bak, sonunda beni anladın.”
“Çünkü…”
Ece bir anda Mira’yı iki eliyle öne doğru itti.
“Sen zaten gönüllü oldun.”
“ECEE!”
Mira dengesini kaybederek kalabalığın ortasına çıktı.
Tam dönecekti ki…
Birisi de arkadan itilince onunla çarpıştı.
İkisi de aynı anda sendeledi.
Mira’nın kahvesi yine havaya uçtu.
Bu kez kahve yere değil…
Karşısındaki kişinin beyaz tişörtüne döküldü.
“…”
“…”
Mira yavaşça başını kaldırdı.
“Ege…”
Ege aşağı baktı.
Bembeyaz tişörtün tam ortasında kocaman bir kahve lekesi vardı.
Doruk uzaktan bağırdı.
“Abi!”
“İlk gün su…”
“Bugün kahve…”
“Bence Mira seni yavaş yavaş içeceğe çeviriyor.”
Kalabalık gülmeye başladı.
Mira iki eliyle yüzünü kapattı.
“Ben gerçekten bunu bilerek yapmıyorum.”
Ege tişörtüne baktı.
Sonra Mira’ya.
Sonra kahkaha attı.
“Artık inanmaya başladım.”
“Neye?”
“Beni görünce koordinasyonunu kaybettiğine.”
Mira’nın yanakları kızardı.
“Ne alakası var!”
“İstatistikler bunu söylüyor.”
Doruk parmağıyla saymaya başladı.
“Birinci gün mesaj.”
“Sonra su.”
“Şimdi kahve.”
“Yarın ne geliyor acaba?”
Ece de dayanamadı.
“Belki çorba.”
Mira iki arkadaşına da ters ters baktı.
“Siz benim arkadaşım mısınız?”
Doruk hemen cevap verdi.
“Ben değilim.”
“Belli.”
Tam o sırada etkinliği yöneten öğrenci mikrofonu eline aldı.
“Harika! İlk eşleşmemiz hazır.”
Mira şaşkınlıkla baktı.
“Eşleşme mi?”
“Evet.”
“Bugünkü oyunda herkes ikili olacak.”
Görevli elindeki listeye baktı.
“Birinci ekip…”
Duraksadı.
“…Mira ve Ege.”
Kalabalıktan alkış koptu.
Mira’nın ağzı açık kaldı.
“Hayır.”
Görevli şaşırdı.
“Efendim?”
“Ben istemiyorum.”
Ege gülümseyerek omuz silkti.
“Ben de istemiyordum.”
“Bak!”
“Ortak noktamız var.”
“Bu ortak nokta sayılmaz.”
Görevli ikisine bir zarf uzattı.
“İlk göreviniz kampüste saklanan ipuçlarını bulmak.”
“Eğer kazanırsanız iki kişilik akşam yemeği kuponu kazanacaksınız.”
Doruk bir anda bağırdı.
“Oooo!”
Ece de alkışlamaya başladı.
“Şimdiden afiyet olsun.”
Mira ikisine döndü.
“İkinizi de tanımıyormuş gibi davranacağım.”
Görevli devam etti.
“Kurallar basit.”
“Telefon kullanmak yasak.”
“Birbirinizden ayrılmak yasak.”
“Ve…”
“Ortak hareket etmek zorundasınız.”
Mira derin bir nefes aldı.
“Ege.”
“Hı?”
“Şimdiden özür diliyorum.”
“Neden?”
“Bugün başına ne geleceğini ben de bilmiyorum.”
Ege gülümseyerek elini uzattı.
“O zaman anlaşma yapalım.”
Mira şüpheyle baktı.
“Nasıl bir anlaşma?”
“Bugün birbirimizi rezil etmeyeceğiz.”
Mira elini sıktı.
“Tamam.”
Tam o anda ayağı çantasının askısına takıldı.
Dengesini kaybedince refleksle Ege’nin koluna tutundu.
İkisi birden yere düşmemek için birbirlerine sarılmak zorunda kaldılar.
Kalabalık bir an sessiz kaldı.
Ardından…
“OOOOO!”
diye tezahürat yükseldi.
Ece telefonunu çıkarıp kahkahalarla fotoğraf çekti.
Doruk da alkışlamaya başladı.
“Ekip ruhu daha ilk dakikadan geldi!”
Mira hızla geri çekildi.
“Bu sayılmaz!”
Ege de gülerek üzerindeki tozu silkti.
“Bence de.”
“Ama komikti.”
Mira istemeden gülümsedi.
“Biraz.”
İkisi yan yana yürümeye başladılar.
Kampüsün kalabalığı içinde ilk ipucunu ararken ne Mira ne de Ege farkındaydı…
Bir gün önce birbirlerinin adını bile doğru düzgün bilmeyen bu iki genç, artık istemeden de olsa her adımı birlikte atmaya başlamıştı.
