Mira derin bir nefes aldı.
Gözleri hâlâ bağlıydı.
“Ege…”
“Buradayım.”
“Emin misin?”
“Şu an elini tutan başka biri varsa benim de haberim olsun.”
Mira istemeden güldü.
“Şaka yapma, hiçbir şey göremiyorum.”
“Merak etme. Sana bir şey olmasına izin vermem.”
Görevli düdüğü çaldı.
“Hazır… Başla!”
Ege yavaşça yürümeye başladı.
“İki adım düz.”
Mira dikkatlice ilerledi.
“Şimdi sağa dön.”
Mira döndü.
“Çok mu döndüm?”
“Biraz.”
“Biraz ne?”
“Şu an beni bırakıp Doruk’un tarafına gidiyorsun.”
Doruk hemen araya girdi.
“Ben kabul ederim!”
Ece koluna vurdu.
“Sus, hile yapma!”
Mira kahkahasını tutamadı.
“Ben nereye gidiyorum?”
Ege kolundan hafifçe çekti.
“Buraya.”
Mira tekrar doğru yöne geldi.
“Tamam… Şimdi?”
“Bir adım daha.”
Mira tam adımını atarken ayağı yerdeki küçük bir koniye takıldı.
“Egeee!”
Ege refleksle onu tuttu.
Mira bu kez düşmedi ama neredeyse Ege’nin kucağına oturacaktı.
“Ben demiştim.”
Ege gülüyordu.
“Daha parkurun başındayız.”
“Bu parkuru kim hazırladı?”
Görevli el kaldırdı.
“Ben.”
“Size biraz kırgınım.”
Etraftakiler kahkahaya boğuldu.
Parkurun ikinci kısmında yerde renkli halkalar vardı.
Ege sakin bir sesle konuştu.
“Sağ ayağınla mavi halkanın içine bas.”
“Mavi olduğunu nereden bileyim?”
“Ben biliyorum.”
“Ya yanlış söylüyorsan?”
“Güvenmiyor musun?”
Mira hiç düşünmeden cevap verdi.
“Güveniyorum.”
Ege birkaç saniye sustu.
Mira bunu fark etti.
“Ne oldu?”
“Hiç…”
“Sesin değişti.”
“Çünkü bunu duymak hoşuma gitti.”
Mira’nın yanakları kızardı.
“Ben sadece oyundan bahsediyorum.”
“Ben de.”
Uzaktan Ece’nin sesi geldi.
“Yalancı!”
Mira bağırdı.
“ECE!”
“Efendim?”
“Sus!”
Son engel küçük bir tahta köprüydü.
Mira ayağını uzatınca dengesini kaybetti.
“Ben bunu geçemem!”
“Geçersin.”
“Hayır.”
“Geçersin.”
“Ya düşersem?”
Ege elini biraz daha sıkı tuttu.
“O zaman birlikte düşeriz.”
Mira gülümsedi.
“Bu hiç mantıklı değil.”
“Biliyorum.”
“Ama kulağa güzel geldi.”
“Çünkü doğru.”
Mira yavaşça köprüden geçti.
Son adımını attığında görevli düdüğü çaldı.
“Bitirdiniz!”
Kalabalık alkışlamaya başladı.
Ece sevinçle Mira’ya sarıldı.
“Bitirdiniz!”
Doruk da Ege’nin omzuna vurdu.
“Kardeşim, sen resmen rehber köpek gibi yönlendirdin.”
Ege gülerek başını salladı.
“Teşekkür ederim… Sanırım.”
Görevli sonuçları açıklamak için sahneye çıktı.
“Üçüncü olan ekip…”
Herkes heyecanla bekliyordu.
“İkinci olan ekip…”
Mira fısıldadı.
“Birinci olamayacağız galiba.”
Ege omuz silkti.
“Olmasak da olur.”
“Neden?”
“Çünkü zaten en çok ben kazandım.”
Mira şaşkınlıkla baktı.
“Nasıl yani?”
Ege gülümsedi.
“Bugün bana güvendiğini söyledin.”
Mira cevap veremedi.
Görevli yüksek sesle devam etti:
“Ve bugünkü yarışmaların birincisi…”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Mira ve Ege!”
Mira olduğu yerde dondu.
“Biz mi?”
Ece çığlık attı.
“EVETTT!”
Doruk havaya zıpladı.
“İLK KEZ BİR ŞEY KAZANDINIZ!”
Mira sahneye çıkarken fısıldadı.
“Ben hâlâ inanamıyorum.”
Ege eğilip kulağına,
“Ben inanıyordum.”
dedi.
Ödül olarak onlara küçük bir hediye kutusu verildi.
Mira merakla açtı.
Kutunun içinden iki tane kampüs kupası çıktı.
Birinin üzerinde:
“En İyi Takım Arkadaşı”
diğerinin üzerinde ise:
“Birlikte Daha Güçlü”
yazıyordu.
Mira kupalara baktı.
Sonra Ege’ye.
“Hangisi senin olsun?”
Ege düşünmeden cevap verdi.
“Fark etmez.”
“Niye?”
“Nasıl olsa ikisi de bana seni hatırlatacak.”
Mira hafifçe omzuna vurdu.
“Sen gerçekten çok romantik olmaya başladın.”
“Şikâyetin var mı?”
Mira birkaç saniye düşündü.
Sonra gülümsedi.
“Yok.”
Tam o sırada Doruk kupayı eline alıp yüksek sesle okudu.
“‘Birlikte Daha Güçlü.’ Vay! Bunlar düğüne hazırlık yapıyor galiba.”
Mira gözlerini devirdi.
“Doruk…”
Doruk kupayı hemen yerine bıraktı.
“Tamam, sustum.”
Ece kahkaha atarak Mira’nın kulağına eğildi.
“Bir şey söyleyeceğim.”
“Ne?”
“Bence siz artık sevgili olduğunuzu sadece birbirinize söylemediniz.”
Mira istemsizce Ege’ye baktı.
Ege de tam o anda ona bakıyordu.
İkisi de aynı anda gülümsedi.
Belki Ece haklıydı.
Çünkü ortada söylenmemiş tek bir cümle kalmıştı.
Ama o cümleyi söylemek için doğru zamanı ikisi de bekliyordu.
Ve kampüsün en merak edilen ikilisi olmaya doğru hızla ilerliyorlardı.