Ertesi sabah Mira kampüse girdiğinde kendisine yeni bir kural koymuştu.
Bugün Ege’ye karşı normal davranacaktı.
Ne gereksiz yere gülümseyecekti.
Ne sürekli ona bakacaktı.
Ne de dün gece söylediği şeyi düşünüp duracaktı.
Ben de seni seviyorum galiba.
Mira daha kampüs kapısından girerken yüzünü buruşturdu.
“Galiba ne ya?”
Ece yanında yürürken ona baktı.
“Yine kendi kendine konuşuyorsun.”
“Konuşmuyorum.”
“Az önce ‘galiba ne ya’ dedin.”
“Telefonla konuşuyordum.”
Ece Mira’nın elindeki telefona baktı.
“Telefonun kapalı.”
Mira durdu.
“Sen bugün fazla dikkatlisin.”
“Sen de fazla aşıksın.”
“Ece!”
Ece kahkaha attı.
Tam o sırada arkalarından Doruk’un sesi geldi.
“Günaydın, sevgili olmayan sevgililer!”
Mira gözlerini kapattı.
“Bugün sizinle konuşmayacağım.”
Doruk:
“Ben de bunu sevgililerin ilk tartışması olarak kayda geçiriyorum.”
Ece:
“Çok tatlılar.”
Mira:
“İkiniz de susun!”
Ege yanlarına geldi.
“Günaydın.”
Mira ona baktı.
Bir saniye.
İki saniye.
Üç saniye.
Sonra yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu.
Ece bunu gördü.
Doruk da gördü.
Mira ikisinin bakışlarını fark edince hemen ciddileşti.
“Günaydın.”
Ege:
“Bana niye öyle baktın?”
“Nasıl baktım?”
“Gülerek.”
“Gülmedim.”
“Güldün.”
“Hayır.”
Ege hafifçe eğilip yüzüne baktı.
“Şu an da gülüyorsun.”
Mira dudaklarını bastırdı.
“Sen çok sinir bozucusun.”
Ege:
“Dün de öyle demiştin.”
Mira:
“Çünkü öylesin.”
Ege:
“Yine de seviyorsun.”
Mira bir anda sustu.
Doruk:
“Vay.”
Ece:
“Bir puan Ege’ye.”
Mira:
“Ben gidiyorum.”
Arkasını dönüp yürümeye başladı.
İki adım sonra geri döndü.
“Ege, sen de gel.”
Ege gülümseyerek onun yanına geçti.
Doruk, Ece’ye baktı.
“Bence artık bunların yanında üçüncü ve dördüncü kişi değiliz.”
Ece:
“Beşinci ve altıncı kişiyiz.”
Öğle arasında kampüs meydanında büyük bir kalabalık oluşmuştu.
Mira merakla etrafa baktı.
“Ne oluyor?”
Ece elindeki broşürü kaldırdı.
“Çiftler Günü.”
Mira’nın yüzü düştü.
“Hayır.”
Ece:
“Daha ne olduğunu söylemedim.”
“Çiftler Günü dedin.”
“Evet.”
“Ben yokum.”
Doruk:
“Sen zaten Ege’yle varsın.”
Mira:
“Doruk!”
Ege kahkaha attı.
Meydandaki görevli mikrofonu eline aldı.
“Bugünkü etkinlikte çiftlerimiz üç farklı yarışmaya katılacak!”
Mira hemen Ece’ye döndü.
“Biz çift değiliz.”
Ece:
“Ben bir şey demedim.”
“Yüzün yine konuşuyor.”
Görevli:
“İlk yarışmamız çiftlerin birbirlerini ne kadar iyi tanıdığını ölçecek!”
Mira’nın gözleri büyüdü.
Ege ona döndü.
“Katılalım.”
“Hayır.”
“Niye?”
“Çünkü seni yeterince tanımıyorum.”
Ege:
“Ben seni tanıyorum.”
Mira:
“Ne biliyorsun?”
Ege düşünmeden cevap verdi.
“Çok acıkınca sinirleniyorsun.”
Mira’nın ağzı açık kaldı.
“Bu doğru.”
“Bir şeyden utanınca konuyu değiştiriyorsun.”
“Bu da doğru.”
“Heyecanlanınca saçınla oynuyorsun.”
Mira eliyle saçına dokundu.
Sonra hemen indirdi.
Ege gülümsedi.
“Ve bana kızdığında aslında çoğu zaman gülmemek için uğraşıyorsun.”
Mira’nın yüzü kızardı.
Ece elini ağzına götürdü.
“Ben eriyorum.”
Doruk:
“Ben de.”
Mira:
“Siz ikiniz neden hâlâ buradasınız?”
Ege:
“Yarışmaya girelim.”
Mira:
“Kaybedersek?”
“Bir kahve ısmarlarsın.”
“Sen kazanırsan mı?”
“İkimiz kazanırsak?”
Mira:
“Ne?”
Ege:
“Sen bana kahve ısmarlarsın.”
Mira:
“Peki sen kaybedersen?”
Ege:
“Ben sana.”
Mira elini uzattı.
“Anlaştık.”
Ege elini tuttu.
Görevli onları görünce:
“İlk çiftimiz hazır!”
Mira:
“ÇİFT DEĞİLİZ!”
Görevli:
“Tamam, tamam. Arkadaş çifti.”
Mira:
“Daha kötü oldu.”
Yarışma başladı.
İlk soru:
“Partnerinizin en sevdiği içecek?”
Mira hemen yazdı.
Ege de yazdı.
Kâğıtlar açıldı.
Mira’nın cevabı: Kahve.
Ege’nin cevabı: Kahve.
Mira şaşırdı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Ege:
“Her sabah kahve içiyorsun.”
“Beni izliyor musun?”
“Biraz.”
Mira’nın kalbi hızlandı.
İkinci soru:
“Partnerinizin en sinir olduğu şey?”
Mira yazdı.
Ege de yazdı.
Mira’nın cevabı:
Doruk.
Ege’nin cevabı:
Doruk.
Doruk uzaktan bağırdı:
“BENİ NİYE KARIŞTIRIYORSUNUZ?”
Ece:
“Çünkü ortak düşmanınız.”
Mira ve Ege aynı anda güldü.
Üçüncü soru geldi.
“Partnerinizin en çok korktuğu şey?”
Mira kalemi elinde çevirdi.
Ege uzun süre düşündü.
İkisi de cevaplarını kaldırdı.
Mira’nın kâğıdında:
Yalnız kalmak.
Ege’nin kâğıdında:
Mira’nın başına bir şey gelmesi.
Mira’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Ege de yazdığını görünce sustu.
Görevli:
“Bu… biraz farklı oldu.”
Doruk:
“Ben şu an duygulandım.”
Ece:
“Sus da bozma.”
Mira Ege’ye baktı.
“Sen soruyu yanlış anlamışsın.”
Ege:
“Belki.”
Mira:
“Benim korkumu sormuştu.”
“Biliyorum.”
“Ege…”
Ege ona baktı.
“Benim korkum o.”
Mira’nın söyleyecek sözü kalmadı.
Tam o sırada görevli:
“Son soru!”
Mira rahat bir nefes aldı.
“Şükür.”
Görevli:
“Partneriniz size aşık mı?”
Meydan bir anda sessizleşti.
Mira’nın gözleri büyüdü.
“NE?”
Ece:
“Ben bu soruyu çok sevdim.”
Doruk:
“Ben de.”
Mira Ege’ye baktı.
Ege ona bakıyordu.
Görevli:
“Cevaplarınızı kaldırın.”
Mira kâğıda baktı.
Ege’nin cevabını göremiyordu.
Kalemi elinde tuttu.
Sonra yavaşça yazdı:
Evet.
Ege de kâğıdını kaldırdı.
Evet.
Mira’nın yüzü kıpkırmızı oldu.
Meydan alkışlarla doldu.
Ece çığlık attı.
Doruk:
“BUNLAR RESMEN SEVGİLİ!”
Mira:
“DORUK!”
Ege gülerek Mira’nın elini tuttu.
Mira ona döndü.
“Sen bunu bilerek yaptın.”
“Ne yaptım?”
“Beni rezil ettin.”
Ege:
“Hayır.”
“Evet.”
Ege biraz yaklaşarak fısıldadı:
“Ben sadece doğru cevabı yazdım.”
Mira bir an sustu.
Sonra gülümseyerek:
“Ben de.”
Ege’nin eli hâlâ elindeydi.
Mira bu kez bırakmadı.
Ama tam o anda görevli bağırdı:
“İkinci yarışmaya geçiyoruz! Çiftler birbirlerinin gözleri kapalı şekilde parkuru tamamlayacak!”
Mira’nın yüzü düştü.
“Ben bu yarışmaya girmiyorum.”
Ege:
“Niye?”
Mira:
“Çünkü gözlerimi kapatırsam kesin bir yere çarparım.”
Ege:
“Ben seni tutarım.”
Mira ona baktı.
“Emin misin?”
Ege elini sıktı.
“Bu konuda artık uzmanım.”
Mira gülmeye başladı.
“Tamam.”
Sonra Ece’ye döndü.
“Eğer düşersem seni suçlayacağım.”
Ece:
“Ben ne yaptım?”
Mira:
“Bilmiyorum. Ama suçlu sensin.”
Doruk:
“İşte benim tanıdığım Mira.”
Ege:
“Hazır mısın?”
Mira:
“Hayır.”
“Başlayalım mı?”
“Hayır.”
“Üç…”
“Ege.”
“İki…”
“Ege!”
“Bir.”
Mira’nın gözleri kapandı.
Ve ilk adımı attı.
Üç saniye sonra:
“EGE!”
“Buradayım.”
“AYAĞIM BİR ŞEYE TAKILDI!”
“Daha başlamadık bile!”
“BEN DEMİŞTİM!”
Ece kahkahadan kırılıyordu.
Doruk:
“Bu yarışmayı kazanırlarsa ben gerçekten aşka inanacağım.”
Ege, Mira’nın elini sıkıca tutarak onu yönlendirdi.
“Düz git.”
Mira:
“Bana güveniyor musun?”
Ege:
“Hayır.”
Mira gözlerini açtı.
“NE?”
Ege gülmeye başladı.
“Şaka yaptım!”
Mira:
“Bitti. Elimi bırak.”
Ege:
“Bırakmam.”
Mira:
“Niye?”
Ege gülümseyerek:
“Çünkü seninle ilgili artık bir şey öğrendim.”
“Ne?”
“Sen düşmesen bile beni kendine çekmeyi başarıyorsun.”
Mira birkaç saniye sustu.
Sonra yüzünü buruşturdu.
“Bu çok kötü bir cümleydi.”
Ege:
“Ama güldün.”
Mira istemeden gülümsedi.
“Biraz.”
Ve yarışmanın ortasında, herkes onları izlerken Mira ilk kez şunu düşündü:
Belki de Ege’yle sevgili olmak, düşündüğünden çok daha eğlenceli olacaktı.
