Yarışmanın üzerinden iki gün geçmişti.
Mira kampüs bahçesinde kahvesini içerken telefonuna okuldan gelen bildirime baktı.
“Bahar Festivali Eşli Yarışmaları için eşleşmeler açıklanmıştır.”
Mira’nın kaşları havaya kalktı.
“Ben ne zaman başvurdum?”
Ece sessizce yanına oturdu.
“Şey…”
Mira yavaşça ona döndü.
“Ece…”
“Evet?”
“Sen ne yaptın?”
“Çok küçük bir şey.”
“Ece.”
“Sadece senin adına başvuru yaptım.”
Mira neredeyse kahvesini püskürtecekti.
“NE YAPTIN?”
Tam o sırada Doruk ile Ege de geldiler.
Doruk’un elinde aynı liste vardı.
“Harika!”
Mira kollarını bağladı.
“Nesi harika?”
Doruk gülmeye başladı.
“Çünkü ben Ece’yle eş olmuşum.”
Ece alkışladı.
“Yaşasın!”
Mira hemen listeye baktı.
Sonra dondu.
Birinci satırda şunlar yazıyordu:
Mira Aksoy – Ege Demir
Mira gözlerini kapattı.
“Ben istifa ediyorum.”
Ege listeye baktı.
Sonra gülümsedi.
“Bence güzel olmuş.”
“Güzel olan ne?”
“Seninle aynı takımdayım.”
Mira listeyi katlayıp Ece’ye uzattı.
“İptal ettir.”
“Olmaz.”
“Niye?”
“Çünkü isimler sisteme işlendi.”
Doruk da araya girdi.
“Kaçamazsınız.”
Mira iç çekti.
“Hayat neden bana bunu yapıyor?”
Ege omzuna hafifçe dokundu.
“Belki hayat bize bir şans veriyordur.”
Mira ona baktı.
“Sen son zamanlarda fazla romantik oldun.”
“Suçlu sensin.”
Mira istemsizce gülümsedi.
Tam o sırada festival koordinatörü yüksek sesle konuşmaya başladı.
“İlk oyun birazdan başlayacak!”
Öğrenciler alkışladı.
Koordinatör devam etti.
“İlk etapta tüm çiftler birbirlerini ne kadar tanıdıklarını gösterecek.”
Doruk fısıldadı.
“Eyvah.”
Ece ona baktı.
“Ne oldu?”
“Ben senin en sevdiğin tatlıyı bile bilmiyorum.”
Ece omuz silkti.
“Ben de seninkini bilmiyorum.”
İkisi aynı anda birbirine baktı.
“Aynı durumdayız.”
Mira kahkaha attı.
Ege de güldü.
Festival daha başlamadan dört arkadaş yine kampüsün en eğlenceli grubu olmayı başarmıştı.
Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı.
Festivalin sonunda kazanan çifte verilecek ödül, sadece bir kupa değildi.
Ve o ödül, Mira ile Ege’nin ilişkisini tamamen değiştirecekti…