Rüzgar sert esti.
Ama kimse hareket etmedi.
---
Elif’in kulaklarında tek bir cümle çınlıyordu:
“Biz… aynı şeyin içindeyiz.”
---
Elif yavaşça konuştu:
“Biri bana açıklayacak mı artık…?”
---
Sessizlik.
---
Kaan ve Deniz birbirine bakıyordu.
---
Bu bakış…
geçmişti.
---
Ve ağırdı.
---
Kaan ilk konuşan oldu:
“Sen anlat.”
---
Deniz hemen cevap verdi:
“Hayır. Sen anlat.”
---
Gerilim tekrar yükseldi.
---
Elif bağırdı:
“YETER!”
---
İkisi de sustu.
---
Elif bir adım öne çıktı.
---
“Ben çocuk değilim.”
---
Durdu.
---
“Ve bu olanların içinde ben de varım artık.”
---
Gözleri ikisinin arasında gidip geldi.
---
“Anlatın.”
---
Sessizlik.
---
Sonunda…
Deniz derin nefes aldı.
---
“Üç yıl önce.”
---
Kaan gözlerini kapattı.
---
Elif dikkat kesildi.
---
“Biz üç kişiydik.”
---
Durdu.
---
“Ben, Kaan… ve Arda.”
---
Elif fısıldadı:
“Ve?”
---
Deniz devam etti:
“Birine ait bir şeyi almak için anlaştık.”
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
“Ne şeyi?”
---
Kaan bu sefer cevap verdi:
“Para.”
---
Sessizlik.
---
Elif dondu.
---
“Çok para.”
---
Deniz ekledi:
“Yanlış insanlardan.”
---
Bu detay…
her şeyi değiştirdi.
---
Elif geri çekildi.
---
“Yani siz…”
---
Kaan tamamladı:
“Evet.”
---
Sessizlik.
---
“Çaldık.”
---
Kelime ağırdı.
---
Ama gerçekti.
---
Elif’in nefesi kesildi.
---
“Sonra ne oldu?”
---
Deniz yüzünü sertleştirdi:
“Plan bozuldu.”
---
Kaan:
“Bizi yakaladılar.”
---
Elif:
“Üçünüzü?”
---
Sessizlik.
---
Kaan gözlerini kaçırdı.
---
Deniz cevap verdi:
“Hayır.”
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
“İkinizi.”
---
BOOM.
---
Elif’in bakışları Kaan’a döndü.
---
“Sen… kaçtın.”
---
Bu sefer cümleyi Elif kurdu.
---
Kaan sustu.
---
Ama bu…
cevaptı.
---
Deniz’in sesi sertleşti:
“Bizi bıraktı.”
---
Elif’in içi sıkıştı.
---
“İkinizi?”
---
Deniz başını salladı.
---
“Evet.”
---
Kaan hemen konuştu:
“Başka çarem yoktu.”
---
Deniz patladı:
“HER ZAMAN BİR ÇAREN VAR!”
---
Ses yankılandı.
---
Elif araya girdi:
“Peki sonra?!”
---
Sessizlik.
---
Deniz yavaşça konuştu:
“Arda yakalandı.”
---
Durdu.
---
“Ben kurtuldum.”
---
Elif şaşırdı:
“Nasıl?”
---
Deniz gözlerini kaçırdı.
---
“Şans.”
---
Ama bu doğru değildi.
---
Kaan hemen söyledi:
“Yalan.”
---
Gerilim tekrar yükseldi.
---
“Elif:
“Ne demek yalan?!”
---
Kaan sertçe konuştu:
“Bizi kurtarmak için birini sattı.”
---
Sessizlik.
---
Deniz dondu.
---
“Elif:
“Kim?”
---
Kaan direkt söyledi:
---
“Arda’yı.”
---
Sessizlik.
---
Bu…
ihanetti.
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
“Bu doğru mu…?”
---
Deniz sustu.
---
Bu yeterliydi.
---
Elif geri çekildi.
---
“Sen… onu sattın.”
---
Deniz’in sesi titredi:
“Ya da hepimiz yanacaktık!”
---
Kaan güldü.
Ama bu acıydı.
---
“Güzel bahane.”
---
Deniz bağırdı:
“BEN YAŞAMAK İSTEDİM!”
---
Sessizlik.
---
Elif’in içi darmadağın olmuştu.
---
“Ve şimdi…”
---
Durdu.
---
“…Arda geri döndü.”
---
Kaan başını salladı.
---
“Ve ikimizden de intikam istiyor.”
---
Elif fısıldadı:
“Ve ben…”
---
Kaan direkt:
“Ortada kaldın.”
---
Sessizlik.
---
Ama bu sefer…
uzun sürmedi.
---
Telefon çaldı.
---
Üçü de baktı.
---
Elif’in telefonu.
---
Bilinmeyen numara.
---
Kalp atışı hızlandı.
---
Elif açtı.
---
“Ne istiyorsun?”
---
Kısa bir sessizlik.
---
Sonra…
---
Bir erkek sesi.
---
Sakin.
Ama tehlikeli.
---
“Sonunda tanışıyoruz.”
---
Elif dondu.
---
“Sen… Arda mısın?”
---
Hafif bir gülüş.
---
“Geç kaldın.”
---
Sessizlik.
---
Kaan ve Deniz dondu.
---
Elif’in eli titredi.
---
“Ne istiyorsun?”
---
Cevap netti:
---
“Denge.”
---
Kalp atışı.
---
Hızlandı.
---
“Ve bu sefer…”
---
Durdu.
---
“…kimse kaçamayacak.”