“ELİF!”
---
Deniz’in sesi keskin çıktı.
Nefes nefeseydi.
Koşarak gelmişti.
---
Elif dondu.
---
Kaan da döndü.
Gözleri direkt Deniz’e kilitlendi.
---
Hava bir anda değişti.
---
Bu… kötüydü.
---
Deniz durdu.
İkisinin tam karşısında.
---
Bakışları önce Elif’e kaydı.
Sonra…
Kaan’a.
---
Ve orada kaldı.
---
Sessizlik.
Ama bu sessizlik ağırdı.
---
Deniz yavaşça konuştu:
“Ben seni arıyorum…”
---
Durdu.
---
“…sen buradasın.”
---
Elif bir şey söyleyecekti ama—
---
Deniz devam etti:
“Onunla.”
---
Bu kelime vurguluydu.
---
Kaan hiçbir şey demedi.
Sadece izledi.
---
Elif derin nefes aldı:
“Deniz—”
---
Deniz elini kaldırdı.
---
“Hayır.”
---
Bu sefer sesi daha sertti.
---
“Önce ben konuşacağım.”
---
Elif sustu.
---
Deniz bir adım yaklaştı.
---
“Dün seni yazdım.”
“Cevap vermedin.”
---
Elif gözlerini kaçırdı.
---
“Sonra seni aradım.”
“Açmadın.”
---
Bir adım daha.
---
“Ve şimdi…”
---
Kaan’a baktı.
---
“…bununla buradasın.”
---
Kaan kaşlarını çattı.
Ama hâlâ sessizdi.
---
Elif dayanamadı:
“Bu senin düşündüğün gibi değil.”
---
Deniz anında cevap verdi:
“O zaman anlat.”
---
Sessizlik.
---
Elif ne diyeceğini bilemedi.
---
Çünkü gerçekten…
karmaşıktı.
---
Deniz acı bir şekilde güldü.
---
“Tabii. Anlatamazsın.”
---
Bu cümle Elif’i vurdu.
---
“Hayır öyle değil—”
---
“Peki nasıl?” diye kesti Deniz.
---
Kaan sonunda konuştu:
“Bu seni ilgilendirmez.”
---
Hata.
---
Deniz’in bakışları değişti.
---
“Ne dedin?”
---
Kaan bir adım öne çıktı.
---
“Duydun.”
---
Gerilim yükseldi.
---
Elif hemen araya girdi:
“Durun—”
---
Ama geç kalmıştı.
---
Deniz direkt Kaan’a yürüdü.
---
“Elif’i ilgilendiriyor.”
---
Durdu.
---
“Ve o yüzden beni de ilgilendiriyor.”
---
Kaan alaycı bir şekilde güldü.
---
“Öyle mi?”
---
Deniz sert:
“Evet.”
---
Kaan’ın yüzü ciddileşti.
---
“O zaman dinle.”
---
Elif panikledi:
“Kaan yapma—”
---
Ama Kaan durmadı.
---
“Dün gece biri bizi takip ediyordu.”
---
Sessizlik.
---
Deniz’in yüzü değişti.
---
“Ne?”
---
Kaan devam etti:
“Ve bu sadece başlangıç.”
---
Elif gözlerini kapattı.
---
Bu… istemediği şeydi.
---
Deniz Elif’e döndü:
“Bu doğru mu?”
---
Elif yavaşça başını salladı.
---
Deniz bir adım geri çekildi.
---
“Nasıl yani… siz neyin içindesiniz?”
---
Kaan cevap verdi:
“Benim geçmişim.”
---
Deniz sinirlendi:
“Ben sana sormadım.”
---
Direkt Elif’e:
“Sen neyin içindesin?”
---
Elif’in sesi düştü:
“Bilmiyorum.”
---
Bu cevap dürüsttü.
Ama yeterli değildi.
---
Deniz başını salladı.
---
“Harika.”
---
Sessizlik.
---
Sonra…
Deniz’in bakışları değişti.
---
Şüphe.
---
“Kaan sana ne söyledi?”
---
Elif sustu.
---
“Kaan sana ne söyledi Elif?”
---
Bu sefer daha sertti.
---
Elif cevap vermek zorundaydı.
---
“Geçmişiyle ilgili…”
---
Deniz bekledi.
---
“Elif devam etti:
“Birisi… onu takip ediyor.”
---
Deniz kaşlarını çattı.
---
“Kim?”
---
Kaan direkt söyledi:
“Arda.”
---
Sessizlik.
---
Deniz’in yüzü değişti.
---
Bu isim…
tanıdıktı.
---
Elif bunu fark etti.
---
“Sen… biliyor musun?”
---
Deniz hemen toparlandı:
“Hayır.”
---
Ama bu çok hızlıydı.
---
Kaan fark etti.
---
“Yalan söyleme.”
---
Deniz sertleşti:
“Kes sesini.”
---
Kaan bir adım daha yaklaştı.
---
“Onu tanıyorsun.”
---
Gerilim zirvede.
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
“Deniz…?”
---
Deniz gözlerini kapattı.
---
Bir an.
---
Sonra açtı.
---
Ve söyledi:
---
“Evet.”
---
Sessizlik.
---
Bu… beklenmiyordu.
---
“Elif fısıldadı:
“Ne demek evet?”
---
Deniz yavaşça konuştu:
---
“Çünkü… o sadece Kaan’ın geçmişi değil.”
---
Durdu.
---
“…benim de.”
---
BOOM.
---
Her şey değişti.
---
Elif geri çekildi.
---
“Ne?”
---
Kaan da dondu.
---
“Sen…”
---
Deniz başını salladı.
---
“Evet.”
---
Sessizlik ağırlaştı.
---
“Biz… üçümüz…”
---
Durdu.
---
“…aynı şeyin içindeyiz.”
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
Bu artık…
çok büyüktü.
---
Ve hiçbir şey…
eskisi gibi olmayacaktı.