Telefon hâlâ Elif’in kulağındaydı.
Ama kimse nefes almıyordu sanki.
---
“Denge.”
---
Bu kelime…
havada kaldı.
---
Elif yutkundu:
“Ne demek o?”
---
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
---
Sonra Arda konuştu:
“Üç kişi başladık.”
---
Kaan’ın çenesi gerildi.
Deniz’in bakışları sertleşti.
---
“Ve üç kişi bitirmeliyiz.”
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
“Ne saçmalıyorsun—”
---
Arda onu kesti:
“Biri kaçtı.”
---
Sessizlik.
---
“Biri sattı.”
---
Deniz gözlerini kapattı.
---
“Ve biri… kaldı.”
---
Kaan’ın elleri yumruk oldu.
---
Elif fısıldadı:
“Ne istiyorsun bizden?”
---
Bu sefer cevap netti:
---
“Eşitlik.”
---
Bir rüzgar esti.
---
“Ben ne yaşadıysam…”
---
Durdu.
---
“…siz de yaşayacaksınız.”
---
Telefon kapandı.
---
Sessizlik.
---
Ama bu sessizlik artık korkuydu.
---
Elif yavaşça telefonu indirdi.
---
“Bu… ne demek?”
---
Kaan direkt:
“Bu iyi değil.”
---
Deniz sertçe:
“Bu açık bir tehdit.”
---
Elif sinirlendi:
“Farkındayım!”
---
İkisi sustu.
---
Elif devam etti:
“AMA NE DEMEK BU?!”
---
Kaan bu sefer kaçmadı.
---
“Bu demek oluyor ki…”
---
Durdu.
---
“…oyun başladı.”
---
Elif kaşlarını çattı:
“Bu oyun değil.”
---
Kaan sert:
“Onun için öyle.”
---
Sessizlik.
---
Deniz düşünüyordu.
---
Bir anda konuştu:
“Bizi ayırmaya çalışacak.”
---
Kaan hemen baktı:
“Ne?”
---
Deniz hızlıydı:
“Denge dedi.”
---
Elif dinliyordu.
---
“Üç kişi başladık → üç kişi bitecek.”
---
Durdu.
---
“Ama önce…”
---
Gözleri Elif’e kaydı.
---
“…seni kullanacak.”
---
Elif dondu.
---
“Ne?”
---
Kaan sertçe:
“Hayır.”
---
Deniz ona döndü:
“Evet.”
---
Gerilim yükseldi.
---
“Elif bu işin içinde değildi.”
---
Kaan dişlerini sıktı.
---
“Ve o yüzden en zayıf halka.”
---
Bu kelime…
tehlikeliydi.
---
Elif geri çekildi:
“Ben zayıf değilim.”
---
Kaan hemen:
“Değilsin.”
---
Deniz:
“Onun gözünde öylesin.”
---
Sessizlik.
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
“Ne yapacağız?”
---
Bu soru…
ilk defa gerçekti.
---
Kaan derin nefes aldı:
“Onu bulacağız.”
---
Deniz güldü.
Ama bu gergindi.
---
“O bizi bulmadan mı?”
---
Sessizlik.
---
Tam o anda—
---
Bir ses.
---
Uzakta.
---
Metal bir şey düştü.
---
Üçü de döndü.
---
Karanlık.
---
Ama yalnız değillerdi.
---
Kaan fısıldadı:
“Buradan gitmeliyiz.”
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
“Şimdi.”
---
Deniz de başını salladı.
---
Ama geç kalmışlardı.
---
Adım sesi.
---
Yavaş.
---
Kontrollü.
---
Bir gölge hareket etti.
---
Elif’in nefesi kesildi.
---
“Gördünüz mü—”
---
Kaan kolundan tuttu:
“Koş.”
---
Ama Elif hareket edemedi.
---
Çünkü o an—
---
Gölgeden biri çıktı.
---
Ve ışığa girdi.
---
Bir erkek.
---
Sakin.
---
Ve… gülümsüyordu.
---
Elif’in kalbi duracak gibi oldu.
---
“Merhaba.”
---
Ses tanıdıktı.
---
Telefondaki.
---
Arda.
---
Sessizlik.
---
Kimse konuşamadı.
---
Arda başını eğdi.
---
“Sonunda…”
---
Bakışları tek tek üzerlerinden geçti.
---
“…denge kuruyoruz.”
---
Ve o an—
---
Kaan ileri atıldı.
---
“ELİF KAÇ!”
---
Ama Arda daha hızlıydı.
---
Elif’in kolunu yakaladı.
---
Bir anda.
---
Keskin.
---
“Artık…”
---
Yaklaştı.
---
“…oyunun içindesin.”
---
Elif’in kalbi delice atıyordu.
---
Kaan bağırdı:
“BIRAK ONU!”
---
Deniz de hareket etti.
---
Ama Arda gülüyordu.
---
Ve bu…
en korkutucu şeydi.
---
Çünkü o…
kontroldeydi.
