Koridor hâlâ boştu.
Ama Elif için artık hiçbir şey sessiz değildi.
---
Telefonuna tekrar baktı.
Ekrandaki mesaj hâlâ oradaydı:
“Seçim yapmadan önce… gerçeği öğrenmelisin.”
---
Kalbi hızlandı.
---
Bu sadece bir tehdit gibi gelmemişti.
Daha çok…
bir uyarıydı.
---
Elif hızlıca yazdı:
“Ne gerçeği?”
---
Cevap bu sefer gecikmedi.
---
“Onun neden böyle olduğunu hiç düşündün mü?”
---
Elif’in kaşları çatıldı.
---
“Nasıl yani?”
---
Bir süre yazıyor… yazıyor… duruyor…
---
Sonunda mesaj geldi:
---
“Herkese aynı değil.”
---
Elif dondu.
---
Bu cümle…
tanıdıktı.
---
Kaan.
---
Evet.
Gerçekten de öyleydi.
---
Elif yavaşça duvardan ayrıldı.
Koridorda yürümeye başladı.
Ama nereye gittiğini bilmiyordu.
---
Tek bildiği şey şuydu:
Bu iş burada bitmeyecekti.
---
Okuldan çıktı.
---
Hava kararmaya başlamıştı.
---
Telefon tekrar titredi.
---
“İstersen öğrenebilirsin.”
---
Elif durdu.
---
“Nasıl?”
---
Bu sefer cevap biraz daha uzun sürdü.
---
Sonra:
---
“Arşiv odası.”
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
“Ne alaka?”
---
Cevap:
---
“Geçmiş her zaman iz bırakır.”
---
Mesaj kesildi.
---
Numara bir daha yazmadı.
---
Elif telefonuna baktı.
---
Bu saçma mıydı?
Evet.
---
Ama…
merakı daha büyüktü.
---
---
Yarım saat sonra tekrar okuldaydı.
---
Kapı kapalıydı.
Ama arka giriş…
her zamanki gibi tam kapanmamıştı.
---
Elif içeri girdi.
---
Koridorlar karanlıktı.
Sadece acil ışıklar yanıyordu.
---
Adımları yankılandı.
---
Bu sefer sessizlik korkutucuydu.
---
Arşiv odası…
alt kattaydı.
---
Merdivenlerden indi.
---
Her adımda kalbi biraz daha hızlandı.
---
Kapıya geldi.
---
Eski.
Tozlu.
---
Elini kapıya koydu.
---
Bir an durdu.
---
“Bu saçmalık…” diye fısıldadı.
---
Ama açtı.
---
İçerisi karanlıktı.
---
Işığı yaktı.
---
Sarı, zayıf bir ışık yayıldı.
---
Dosyalar.
Klasörler.
Eski kayıtlar.
---
Elif içeri girdi.
Kapıyı kapattı.
---
Nefes aldı.
---
“Ne arıyorum ben…” diye mırıldandı.
---
Tam dönecekken—
---
Bir ses.
---
Kapı.
---
Kilitlendi.
---
Elif dondu.
---
Hızla kapıya yöneldi.
---
“Hey!”
---
Kolunu çekti.
---
Açılmadı.
---
Kalbi hızlandı.
---
“Şaka mı bu?!”
---
Sessizlik.
---
Sonra…
---
Bir ses.
---
Arkasından.
---
“Geç kaldın.”
---
Elif yavaşça döndü.
---
Ve dondu.
---
Kaan.
---
Karanlığın içinden çıkmıştı.
---
Elif’in nefesi kesildi.
---
“Sen—”
---
Kaan yaklaşmadı.
Ama gözleri…
çok ciddiydi.
---
“Gelmemeni söylemiştim.”
---
Elif kaşlarını çattı.
---
“Ne?”
---
Kaan başını hafifçe salladı.
---
“O mesaj…”
---
Durdu.
---
“…ben değildim.”
---
Elif’in kalbi bir an durdu.
---
“Biliyorum.”
---
Kaan’ın bakışları değişti.
---
“Biliyorsan neden buradasın?”
---
Elif cevap verdi:
---
“Çünkü senin hakkında.”
---
Kaan sertleşti.
---
“Ne hakkında?”
---
Elif bir adım attı.
---
“Kaan… sen nesin saklıyorsun?”
---
Sessizlik.
---
Bu soru…
her şeyi değiştirdi.
---
Kaan gözlerini kaçırdı.
---
İlk kez.
---
“Git buradan.”
---
Elif başını salladı.
---
“Hayır.”
---
Kaan bu sefer sinirlendi.
---
“Bu oyun değil Elif!”
---
Elif bağırdı:
---
“Ben de oyun oynamıyorum!”
---
Sessizlik.
---
Nefesler hızlandı.
---
Elif yavaşça konuştu:
---
“Biri bana senin hakkında bir şeyler anlatmaya çalışıyor.”
---
Kaan dondu.
---
“Kim?”
---
“Elif başını salladı.
“Bilmiyorum.”
---
Kaan derin nefes aldı.
---
“Ve sen de gelip… buraya giriyorsun.”
---
Elif cevap verdi:
---
“Çünkü ben bilmek istiyorum.”
---
Kaan gözlerini kapattı.
---
Bir an.
---
Sonra açtı.
---
Bu sefer bakışları farklıydı.
---
Daha karanlık.
---
“İstediğine dikkat et.”
---
Elif geri çekilmedi.
---
“Geç kaldım.”
---
Sessizlik.
---
Kaan yavaşça konuştu:
---
“Bu iş… senin sandığın gibi değil.”
---
Elif fısıldadı:
---
“O zaman anlat.”
---
Kaan sustu.
---
Uzun süre.
---
Sonra—
---
Kapının dışında bir ses.
---
Adımlar.
---
İkisi de aynı anda döndü.
---
Kapı kolu zorlandı.
---
Birinin sesi geldi:
---
“İçeride biri var.”
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
Kaan hemen yaklaştı.
---
Elif’in kolunu tuttu.
---
“Ses çıkarma.”
---
Fısıltı.
---
Ama bu yakınlık…
her şeyi daha karmaşık yaptı.
---
Kapı bir kez daha zorlandı.
Bu sefer daha sert.
---
“Elif…”
Kaan’ın sesi alçaktı.
“Konuşma.”
---
Elif’in kalbi göğsüne vuruyordu.
Kaan’ın eli kolundaydı.
Sıcak.
Ama gergin.
---
Kapı kolu tekrar indi.
---
“İçeride biri var dedim!”
---
Bu ses tanıdık değildi.
---
Elif Kaan’a baktı.
Ne oluyor?
---
Kaan başını hafifçe salladı.
Cevap yok.
---
Bir anda ışık kapandı.
---
Oda karanlığa gömüldü.
---
Kapı tık diye açıldı.
---
Bir ışık hüzmesi içeri girdi.
---
Adımlar.
Yavaş.
Dikkatli.
---
“Kim var orada?”
---
Elif’in nefesi kesildi.
---
Kaan onu hızla rafların arasına çekti.
---
Dar alan.
Toz kokusu.
Yakınlık.
---
Elif’in sırtı rafa değdi.
Kaan tam önündeydi.
---
Aralarında neredeyse hiç mesafe yoktu.
---
El fenerinin ışığı üzerlerine yaklaşırken Elif refleksle başını çevirdi—
---
Kaan da aynı anda hareket etti.
---
Ve o an—
---
Dudakları birbirine değdi.
---
Sadece bir saniye.
Belki daha az.
---
Ama yeterliydi.
---
İkisi de dondu.
---
Kalp atışları hızlandı.
---
Kaan hemen geri çekildi.
Ama tamamen değil.
---
Göz göze geldiler.
---
Elif’in nefesi düzensizdi.
Kaan’ın bakışları karışıktı.
---
Ama konuşamadılar.
---
“Orada biri var.”
---
Ses yaklaştı.
---
Işık tekrar üzerlerine kaydı.
---
Kaan kendine geldi.
Elif’in elini tuttu.
---
“Koş.”
---
Arka taraftaki küçük kapıyı açtılar.
---
Dar bir koridor.
---
Koşmaya başladılar.
---
Arkadan bağırış geldi:
“HEY!”
---
Adımlar hızlandı.
---
Elif nereye gittiklerini bilmiyordu.
Sadece Kaan’ı takip ediyordu.
---
Merdivenleri çıktılar.
---
Kaan bir kapıyı itti.
---
Çatı.
---
Gece havası yüzlerine çarptı.
---
İkisi de durdu.
Nefes nefese.
---
Aşağıdan sesler geliyordu.
Ama uzaklaşıyordu.
---
Sessizlik.
---
Elif dayanamadı:
“BU NEYDİ?!”
---
Kaan sustu.
---
“Elif tekrar:
“Kaan bu neydi?!”
---
Kaan yüzünü çevirdi.
---
“Elif… gitmelisin.”
---
Elif dondu.
---
“Yine mi?”
---
Kaan bu sefer baktı.
Ciddi.
---
“Bu sefer gerçekten.”
---
Elif sinirlendi.
---
“Ben az önce biriyle kovalandım ve sen bana git mi diyorsun?!”
---
Kaan dişlerini sıktı.
---
“Çünkü bu benimle ilgili.”
---
Elif bir adım yaklaştı.
---
“O zaman anlat.”
---
Sessizlik.
---
“Bana güvenmiyor musun?”
---
Kaan gözlerini kaçırdı.
---
“Bu güven meselesi değil.”
---
“Elif:
“O zaman ne?!”
---
Kaan derin nefes aldı.
---
“Seni korumakla ilgili.”
---
Elif sinirli bir şekilde güldü.
---
“Az önce hiç korumuyordun!”
---
Kaan sertleşti:
“Seni oraya ben getirmedim.”
---
Se
ssizlik.
---
“Elif fısıldadı:
“Mesaj…”
---
Kaan başını salladı.
---
“Evet.”
---
“Kim o?”
---
Kaan sustu.
---
“Elif bu sefer daha net:
“Kim. O.”
---
Kaan yavaşça konuştu:
---
“Geçmişimden biri.”
---
Elif’in kalbi hızlandı.
---
“Ne geçmişi?”
---
Kaan gözlerini kapattı.
---
“Benim geçmişim.”
---
“Elif yaklaştı:
“Ve bizi takip ediyor.”
---
Kaan başını salladı.
---
“Artık seni de.”
---
Rüzgar sertleşti.
---
Elif ürperdi.
Ama geri çekilmedi.
---
“Ben gitmiyorum.”
---
Kaan hemen baktı.
---
“Elif devam etti:
“Artık bu işin içindeyim.”
---
Durdu.
---
“Ve sen bana her şeyi anlatacaksın.”
---
Uzun bir sessizlik.
---
Kaan ona baktı.
Uzun uzun.
---
Sonra başını salladı.
---
“Tamam.”
---
Elif kaşlarını çattı.
---
“Şimdi?”
---
Kaan başını salladı.
---
“Yarın.”
---
“Burada değil.”
---
Elif bir an düşündü.
---
Sonra kabul etti.
---
Ama içindeki his değişmişti.
---
Bu artık sadece bir hikâye değildi.
---
Bu…
başlamıştı.
